Δεκαπέντε μέρες στο ανυπότακτο νησί της Καραϊβικής που βρίσκεται αντιμέτωπο με μπλακ άουτ, εκτεταμένες ελλείψεις και μια νέα οικονομική πραγματικότητα — εκατό χρόνια μετά τη γέννηση του Φιντέλ Κάστρο. Η ανθρωπιστική βοήθεια στον λαβύρινθο των κυρώσεων.

της Κοραλίας Ξεπαπαδέα

Ένας ντόπιος με πλησιάζει στο Σιενφουέγος, στη νότια ακτή της Κούβας, και σχολιάζει το πρώτο πράγμα που προσέχει πάνω μου: τα σημάδια από τα χειρουργεία στο γόνατό μου. Κανένα μάτι δεν «έπιασε» τόσο γρήγορα στο παρελθόν αυτές τις ουλές. «God bless you», μου λέει.

Καταλαβαίνω από τη σύντομη συζήτησή μας, μέχρι να ετοιμαστούν οι καφέδες, ότι αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας, εξαιτίας των οποίων δεν κατάφερε να εργαστεί ως μουσικός. Μπορεί και να υπερβάλλει σε όσα μας λέει, μπορεί και όχι. Οι άνθρωποι υπερβάλλουμε καμιά φορά όταν έχουμε μεγάλη ανάγκη να επικοινωνήσουμε κάτι από την καρδιά μας — ή όταν έχουμε βιώσει παρατεταμένη απομόνωση.

Πιάνω τον εαυτό μου να συγκινείται με τη σκέψη ότι οι ουλές και οι «ουλές» μπορούν να ενώσουν ανθρώπους που ξεκίνησαν από εντελώς διαφορετικά σημεία του πλανήτη. «Η μοναξιά είναι ίδια και στον καπιταλισμό και στον σοσιαλισμό», μου θυμίζει αργότερα ένας από τους συν-μπριγαδίστες. Δεν θυμάμαι ποιος το είπε πρώτος και πραγματικά δεν έχει μεγάλη σημασία.

Δεν ήρθαμε στην Κούβα ως τουρίστες. Άλλωστε, «οι ξένοι επισκέπτες έχουν λιγοστέψει αισθητά και αυτό έχει στοιχίσει στην οικονομία του νησιού. Μου λείπουν οι τουρίστες», μου λέει η πρώτη κάτοικος που συναντώ στο κέντρο της Αβάνας. Από τις 2 έως τις 16 Αυγούστου συμμετέχουμε στην 53η Ευρωπαϊκή Μπριγάδα Αλληλεγγύης «Χοσέ Μαρτί», με επισκέψεις στην Αβάνα, στη Σάντα Κλάρα, στο Μπόγιερος, στο Βεδάδο, στο Σιενφουέγος, στην Αρτεμίσα. Η ελληνική αποστολή έχει φέρει μαζί της βαλίτσες με φαρμακευτικό υλικό, σχολικά είδη και τρόφιμα. Σε μια χώρα όπου οι ελλείψεις έχουν εισχωρήσει σχεδόν σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας, οι υπέρβαρες αποσκευές είναι το τελευταίο που μας απασχολεί. «Γινόμαστε για λίγο η μηχανική υποστήριξη στο κώμα στο οποίο βρίσκεται σήμερα η Κούβα», σχολιάζει ο συν-μπριγαδίστας Λάζαρος, με το «κώμα» να δηλώνει μια παύση στην κανονική λειτουργία της ζωής. Ίσως η Μπριγάδα να λειτούργησε, έστω προσωρινά, σαν μια μικρή ένεση οξυγόνου. Αυτό θέλω να πιστεύω, ελπίζοντας να μην είναι απλώς μια υπερβολικά αισιόδοξη σκέψη.

Σκοτάδι και ελλείψεις στο νησί της επανάστασης

Η Κούβα αντιμετωπίζει σήμερα μία από τις βαθύτερες οικονομικές και ενεργειακές κρίσεις της σύγχρονης ιστορίας της. Ο πετρελαϊκός αποκλεισμός των ΗΠΑ και η περαιτέρω σκλήρυνση των κυρώσεων μέσα στο 2026 έχουν περιορίσει δραματικά την πρόσβαση της χώρας σε καύσιμα, επιβαρύνοντας ένα ήδη γερασμένο και προβληματικό ηλεκτρικό δίκτυο. Τρεις γενικές καταρρεύσεις του συστήματος καταγράφηκαν μόνο τον Ιούλιο, ενώ σε πολλές επαρχίες οι διακοπές ρεύματος ξεπερνούν τις 20 ώρες την ημέρα.

Το αντιλαμβάνεσαι γρήγορα χωρίς να δεις κανένα στατιστικό. Το νερό σε σπίτια, ξενοδοχεία και άλλες εγκαταστάσεις μπορεί να φτάνει με το σταγονόμετρο. Το ρεύμα πέφτει σε ανύποπτο χρόνο και επανέρχεται, άλλοτε ύστερα από λίγα δευτερόλεπτα και άλλοτε έπειτα από ώρες. Στην Κούβα του 2026, τρόφιμα, καύσιμα, πρώτες ύλες, είδη προσωπικής υγιεινής — ακόμη και χαρτί υγείας — αλλά, κυρίως, φάρμακα, δεν είναι αγαθά που βρίσκει κανείς εύκολα στα ράφια του σούπερ μάρκετ, στα φαρμακεία ή στα πρατήρια της γειτονιάς, αλλά αντικείμενα καθημερινής αναζήτησης. Οι ελλείψεις ενέργειας διαταράσσουν πλέον βασικές υπηρεσίες, από την ύδρευση και την υγεία έως τη διανομή τροφίμων.

Η κρίση είναι ορατή και στους δρόμους. Στο κέντρο της Αβάνας, αλλά και σε άλλα σημεία της κουβανικής πρωτεύουσας που διασχίσαμε, μεγάλοι σωροί απορριμμάτων καταλαμβάνουν σημεία του οδοστρώματος. Η έλλειψη καυσίμων έχει επιβαρύνει ένα ήδη προβληματικό σύστημα αποκομιδής. «Χθες πέρασε το απορριμματοφόρο και τα μάζεψε, αλλά σήμερα είναι πάλι έτσι», μου λέει κάτοικος στο κέντρο της Αβάνας, εξηγώντας ότι οι κάτοικοι της περιοχής έβγαλαν όσα σκουπίδια είχαν συσσωρεύσει τις προηγούμενες ημέρες. Η συγκεκριμένη πληροφορία δεν κατέστη δυνατό να διασταυρωθεί ανεξάρτητα και μεταφέρεται ως μαρτυρία κατοίκου. Σε άλλες συζητήσεις στο νησί, η δυσλειτουργία της αποκομιδής συνδέεται και πάλι με την έλλειψη καυσίμων, που, κατά τα λεγόμενα, περιορίζει την κίνηση των απορριμματοφόρων.

Στη Ράμπα, στο Βεδάδο, έχει ήδη τεθεί σε εφαρμογή ένα πιλοτικό πρόγραμμα συλλογής απορριμμάτων με ηλεκτρικά τρίκυκλα, τα οποία τροφοδοτούνται από σταθμό ηλιακής ενέργειας — μια προσπάθεια να περιοριστεί η εξάρτηση της υπηρεσίας από τα καύσιμα. Το πρόγραμμα ξεκίνησε με πέντε οχήματα και στοχεύει στην ανάπτυξη συνολικά τριάντα οχημάτων.

Λίγο αργότερα, στο κέντρο της Αβάνας, ένας ταξιτζής μού ζητά παρακεταμόλη. Δεν έχω πάνω μου ούτε ένα ντεπόν για να του δώσω. Ακόμη κι αν είχα, όμως, θα δίσταζα, αφού στους δρόμους της Αβάνας βλέπω φάρμακα να πωλούνται ανεπίσημα -μία ακόμη όψη των ελλείψεων που έχουν δημιουργήσει χώρο για ένα παράλληλο εμπόριο. Η Μαρία, μαγείρισσα, μου μιλά για την ανάγκη της οικογένειάς της για αντιβιοτικά και βιταμίνες και μου δείχνει μια μεγάλη χειρουργική τομή στην κοιλιά. Οι ουλές επιστρέφουν στο ταξίδι, με άλλον τρόπο κάθε φορά.

Την ίδια ώρα, η κρίση αδειάζει έναν από τους βασικότερους οικονομικούς πνεύμονες της χώρας: τον τουρισμό. Το 2025 η Κούβα υποδέχθηκε περίπου 1,81 εκατ. διεθνείς επισκέπτες, 18% λιγότερους από το 2024 και τον χαμηλότερο αριθμό από το 2002, εξαιρουμένων των χρόνων της πανδημίας. Το 2026 η πτώση επιταχύνθηκε, καθώς τα μπλακ άουτ, οι ελλείψεις καυσίμων, οι ακυρώσεις πτήσεων και η συρρίκνωση της παρουσίας διεθνών ξενοδοχειακών και αεροπορικών εταιρειών, περιόρισαν ακόμη περισσότερο τις αφίξεις.

Οι τιμές, τουλάχιστον με τα μέτρα ενός ξένου επισκέπτη, μοιάζουν εξαιρετικά χαμηλές. Σε εστιατόριο ξενοδοχείου, για παράδειγμα, ένα γεύμα με κοτόπουλο, ρύζι, λαχανικά και αναψυκτικό κόστισε 850 κουβανικά πέσος (περίπου 1,25 δολάρια, με βάση την ανεπίσημη ισοτιμία της περιόδου). Η εικόνα, βέβαια, αλλάζει πλήρως αν δει κανείς την ίδια τιμή μέσα από το εισόδημα ενός Κουβανού και τη χαμηλή αγοραστική δύναμη των τοπικών εισοδημάτων.

Μέσα στην ανέχεια που βιώνει το νησί, μου κάνει εντύπωση η αίσθηση ασφάλειας στην καθημερινότητα. Δεν ένιωσα ότι πρέπει να φυλάω διαρκώς το πορτοφόλι ή το κινητό μου που φορτίζει πότε σε πρίζα πότε στον ήλιο. Αυτό δεν σημαίνει προφανώς ότι απουσιάζουν οι συνηθισμένες μορφές εκμετάλλευσης ενός ξένου επισκέπτη — ένας ταξιτζής, για παράδειγμα, μπορεί να σου ζητήσει πολύ περισσότερα από όσα θα ζητούσε σε έναν ντόπιο.

Ακούς φωνές από παντού, άνθρωποι πρόθυμοι να σου δώσουν μια πληροφορία, να σου διηγηθούν κάτι προσωπικό, να σε καλωσορίσουν. Αρκετοί μάς λένε ότι τους λείπει η αλληλεπίδραση με τους ξένους — και, φυσικά, το εισόδημα που άφηνε ο τουρισμός. Εμείς, αυτή τη φορά, βρισκόμαστε εκεί ως μπριγαδίστες και προσπαθούμε, τουλάχιστον, να αφήσουμε κάτι πίσω.

Η ανθρωπιστική βοήθεια στον λαβύρινθο των κυρώσεων

Η πιο παραστατική εικόνα της σημερινής «ασφυξίας» της Κούβας βρίσκεται ίσως εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από την Αβάνα: στα λιμάνια της Καραϊβικής.

Μέσα στο 2026, μεγάλες διεθνείς ναυτιλιακές εταιρείες ανέστειλαν νέες κρατήσεις φορτίων από και προς την Κούβα, επικαλούμενες το διευρυμένο πλαίσιο αμερικανικών κυρώσεων. Τον Ιούλιο, η κουβανική κυβέρνηση έκανε λόγο για περισσότερα από 7.000 κοντέινερ με τρόφιμα, φάρμακα και υλικό για ενεργειακές και υδραυλικές υποδομές που παρέμεναν σε λιμάνια της Καραϊβικής. Παράλληλα, ο ΟΗΕ έχει επιβεβαιώσει ότι η αναστολή υπηρεσιών από μεγάλες ναυτιλιακές, σε συνδυασμό με τις σοβαρές ελλείψεις καυσίμων, δυσχεραίνει ακόμη και τη μεταφορά και διανομή ανθρωπιστικής βοήθειας.

Ανάμεσά τους βρέθηκε για ένα διάστημα και ένα ελληνικό κοντέινερ που ξεκίνησε από την Καλαμάτα με φάρμακα, φωτοβολταϊκά, ρουχισμό και ποδήλατα. Είχε παραμείνει στον Άγιο Δομίνικο, προτού καταφέρει τελικά να φτάσει στο Μαριέλ και να συνεχίσει οδικώς προς το Σαντιάγκο ντε Κούβα.

Το πιο προβληματικό από όλα είναι ότι το αμερικανικό καθεστώς κυρώσεων προβλέπει εξαιρέσεις και αδειοδοτήσεις για συγκεκριμένες ανθρωπιστικές δραστηριότητες, καθώς και για ορισμένες εξαγωγές αγροτικών προϊόντων, φαρμάκων και ιατρικού εξοπλισμού προς την Κούβα. Την ίδια στιγμή, όμως, οι διευρυμένες κυρώσεις του 2026 έχουν αυξήσει σημαντικά τον κίνδυνο για ναυτιλιακές, τράπεζες και τρίτους φορείς που συναλλάσσονται με κυρωμένες κουβανικές οντότητες, με αποτέλεσμα ορισμένες εταιρείες να αναστέλλουν τις δραστηριότητές τους προς το νησί.

«Ο αποκλεισμός έχει χτυπήσει την υγεία»

Η (δυστοπική) πραγματικότητα των φαρμακευτικών ελλείψεων μας συναντά πριν ακόμη φτάσουμε στην Κούβα. Στο «Ελευθέριος Βενιζέλος», λίγο πριν παραδώσουμε τις αποσκευές μας στο γκισέ, μια γυναίκα μάς πλησιάζει και μας ζητά να της φέρουμε από το νησί μια κρέμα για τη λεύκη, την οποία, όπως μας λέει, αδυνατεί να βρει αλλού. Στην Κούβα, όμως, θα διαπιστώσουμε μια ακόμη διάσταση του προβλήματος: δεν είναι μόνο η εξαγωγή φαρμακευτικών προϊόντων πρακτικά αδύνατη. Η έλλειψη πρώτων υλών δυσχεραίνει πλέον και την ίδια την παραγωγή φαρμάκων και άλλων σκευασμάτων.

Σε επίσκεψή μας στο Πανεπιστημιακό Κλινικό Χειρουργικό Νοσοκομείο Comandante Manuel Fajardo, στον δήμο Plaza de la Revolución της Αβάνας, παίρνουμε μια γεύση από το πώς έχουν τα πράγματα. Πρόκειται για ένα νοσοκομείο 241 κλινών, με 31 ιατρικές ειδικότητες και εννέα χειρουργικές αίθουσες. «Αυτή τη στιγμή προτεραιότητα έχουν τα χειρουργεία κακοήθειας», μας ενημερώνει η επικεφαλής των νοσηλευτών.

«Ο ναυτικός αποκλεισμός έχει επηρεάσει άμεσα και με κτηνώδη τρόπο το υγειονομικό σύστημα της Κούβας», μας λένε οι άνθρωποι του νοσοκομείου κατά την επίσκεψή μας. Οι ελλείψεις αποτελούν, άλλωστε, σταθερή πραγματικότητα καθ’ όλη τη διάρκεια της παραμονής μας στο νησί. Από αντιβιοτικά και παυσίπονα μέχρι πιο εξειδικευμένα σκευάσματα, πολλά φάρμακα είναι σχεδόν αδύνατο να βρεθούν, ενώ ορισμένα πωλούνται ακόμη και στον δρόμο, σε μια παράλληλη αγορά που τροφοδοτείται από τις ίδιες τις ελλείψεις.

Ιδιαίτερα δυσεύρετα αυτή τη στιγμή είναι και τα αντιεπιληπτικά φάρμακα για παιδιά. Η πρώτη παρτίδα που έφτασε στο νησί, όπως πληροφορούμαι, εξαντλήθηκε σχεδόν αμέσως.

Μια οικονομία που αλλάζει

Οι κυρώσεις, ωστόσο, δεν εξηγούν τα πάντα. Οι χρόνιες δομικές αδυναμίες της κουβανικής οικονομίας προϋπήρχαν της σημερινής κρίσης: οι παράνομες κυρώσεις, μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, είχαν τεράστιο κόστος για το λαό και τις αρχές. Τον Ιούνιο η κυβέρνηση ανακοίνωσε 176 μεταρρυθμιστικά μέτρα, ανοίγοντας μεγαλύτερο χώρο σε ιδιωτικό και ξένο κεφάλαιο. Σήμερα λειτουργούν περισσότερες από 15.000 μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, οι λεγόμενες ‘mipymes’, ενώ το άνοιγμα επεκτείνεται σταδιακά στην εισαγωγή και διανομή καυσίμων και φαρμάκων, στον τουρισμό και στην αξιοποίηση γης.

Η Κούβα του 2026 δεν είναι μόνο μια χώρα που προσπαθεί να επιβιώσει από τις ελλείψεις. Είναι και μια χώρα που, μέσα στην κρίση, υποχρεωτικά και με τη βία των κυρώσεων, αναδιαπραγματεύεται τα όρια ανάμεσα στο κράτος και την ιδιωτική οικονομία.

Εκατό χρόνια μετά: μιλάνε για τον Φιντέλ και φωτίζονται τα πρόσωπά τους

Υπάρχει κάτι που οι αριθμοί δεν μπορούν εύκολα να αποτυπώσουν: τη σχέση ενός μεγάλου μέρος των Κουβανών με τον Φιντέλ Κάστρο.

Στο Κέντρο Φιντέλ Κάστρο στο Βεδάδο, η ξεναγός μας, Μαριγιόρκις, γνωρίζει λέξη προς λέξη την ομιλία του ηγέτη της Κουβανικής Επανάστασης που προβάλλεται σε video wall και την απαγγέλει σχεδόν μαζί του, με μάτια βουρκωμένα. Στο τέλος της ξενάγησης, της ζητάω να περιγράψει τον Φιντέλ με τρεις λέξεις. Σιωπά για μερικά δευτερόλεπτα, ψάχνοντας προσεκτικά την απάντησή της.

«Επανάσταση. Θυσία, Ηγέτης», μου λέει.

Για αυτή τη γυναίκα, η ερώτηση δεν αφορά άλλη μία ιστορική προσωπικότητα.

Ο Ούγκο Τσάβες είχε περιγράψει τον Κάστρο ως «πατέρα». Στην Κούβα του 2026, εκατό χρόνια μετά τη γέννησή του, βλέπω ανθρώπους να τραγουδούν και να πίνουν νερό στο όνομά του. Μιλούν για τον Φιντέλ ως πατέρα, αδελφό, σύντροφο ή δάσκαλο. Άνθρωποι που ασκούν κριτική στη σημερινή κυβέρνηση, λίγα λεπτά αργότερα μιλούν γι’ αυτόν με υπερηφάνεια, συγκίνηση και τρυφερότητα.

Ο Φιντέλ Κάστρο μοιάζει να ζει μέσα από την αγάπη και τις συνειδήσεις τους: στα χειροκροτήματα, στα δάκρυα, στις ιστορίες που περνούν από στόμα σε στόμα.

Οι Κουβανοί μιλούν δυνατά, πιο πολύ από τους Έλληνες. Είναι εγκάρδιοι, ευγενείς, αξιοπρεπείς, σε κοιτάνε στα μάτια. Θαυμάζω το γλυκό τους χαμόγελο μέσα στην περιρρέουσα δυσκολία. Γνωρίζω ανθρώπους που θέλουν να επικοινωνήσουν μαζί μου όμως η γλώσσα είναι εμπόδιο. Μετανιώνω που δεν μιλάω ισπανικά. Μεγάλο λάθος να έρθεις σε αυτό το νησί και να μην μιλάς τη γλώσσα τους.

Οι επετειακές εκδηλώσεις στην Αβάνα γεμίζουν με χορωδίες, ορχήστρες, αρχειακές εικόνες από το αντάρτικο στη Σιέρα Μαέστρα και ανθρώπους (ντόπιους και επισκέπτες) να χειροκροτούν με δάκρυα στα μάτια.

Η εκατονταετηρίδα της γέννησης του Φιντέλ Κάστρο αποτέλεσε κεντρικό γεγονός για τη χώρα μέσα σε μια περίοδο βαθιάς οικονομικής κρίσης.

Στις 12 Αυγούστου, στο Teatro Nacional de Cuba, παρακολουθούμε τον διακεκριμένο Κουβανό πιανίστα και συνθέτη Φρανκ Φερνάντες μαζί με την Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα, ενώ στο φόντο προβάλλονται αρχειακά πλάνα από την Κουβανική Επανάσταση.

Κάπου εδώ προκύπτει αναπόφευκτα το εξής ερώτημα: πώς θα είχε εξελιχθεί η Κούβα εάν την 1η Ιανουαρίου του 1959 δεν είχε ανατραπεί το καθεστώς Μπατίστα; Πώς θα ήταν σήμερα η χώρα και οι άνθρωποί της αν δεν είχε επικρατήσει η Κουβανική Επανάσταση; Δεν υπάρχει ασφαλής απάντηση σε ένα υποθετικό ιστορικό σενάριο. Υπάρχουν, όμως, τεκμηριωμένα δεδομένα πίσω από την (πολιτική) μνήμη. Η εκστρατεία αλφαβητισμού του 1961 αποτέλεσε ορόσημο για την εκπαίδευση του νησιού και άνοιξε τον δρόμο για καθολική και δωρεάν πρόσβαση στις διαφορετικές βαθμίδες της εκπαίδευσης.

Ο Αλμπέρτο, ταξιτζής στην Αβάνα, μιλάει μια χαρά αγγλικά και θυμάται με καμάρι ότι ο Φιντέλ είχε παρευρεθεί στην ορκωμοσία του. Μου δείχνει με το χέρι τη μικρή απόσταση που τους χώριζε: «Εγώ ήμουν εδώ κι εκεί ο Φιντέλ». Συνδέει τις σπουδές του με τις ευκαιρίες που του προσέφερε το εκπαιδευτικό σύστημα μετά την επανάσταση. Όταν μιλά για τον Κάστρο, λάμπουν τα μάτια του, φωτίζεται όλο του το πρόσωπο.

«Ηθικό αλεξίσφαιρο»

Ο Κώστας, Έλληνας που ζει τα τελευταία χρόνια μόνιμα στην Αβάνα, μου μιλά για τον Φιντέλ Κάστρο και μέσα από τις αφηγήσεις του σχηματίζεται η εικόνα ενός σπάνιου ηγέτη, ο οποίος κατέβαινε στον δρόμο, άκουγε τον κόσμο και συνομιλούσε απευθείας μαζί του. Μου μεταφέρει τη μαρτυρία ενός γνωστού του, ο οποίος, παρότι δεν κατοικούσε σε μια συγκεκριμένη περιοχή της Αβάνας, είχε συναντήσει εκεί τρεις διαφορετικές φορές τον Φιντέλ να συνομιλεί με κατοίκους. Τέτοιες ιστορίες εξακολουθούν να μεταφέρονται από στόμα σε στόμα στην Κούβα, πλάι σε άλλα περιστατικά της ζωής του Κάστρο που έχουν καταγραφεί ιστορικά. Όλες μαζί συνθέτουν μια εικόνα του που παραμένει εξαιρετικά ζωντανή στην κουβανική μνήμη.

Το 1960, όταν ο Κάστρο βρέθηκε στη Νέα Υόρκη για τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, εγκατέλειψε έπειτα από αντιπαράθεση το ξενοδοχείο όπου διέμενε στο Μανχάταν και μετακινήθηκε στο Hotel Theresa του Χάρλεμ, ένα ιστορικό σημείο αναφοράς της αφροαμερικανικής κοινότητας. Εκεί συναντήθηκε, μεταξύ άλλων, με τον Malcolm X και τον Νικίτα Χρουστσόφ.

Δεκαεννέα χρόνια αργότερα, το 1979, σε άλλη επίσκεψή του στη Νέα Υόρκη για τον ΟΗΕ, δημοσιογράφος τον ρωτά αν φορά πάντα αλεξίσφαιρο. Ο Κάστρο, με το πούρο στο χέρι και ένα χαμόγελο όλο νόημα, ξεκουμπώνει το σκουρόχρωμο πουκάμισό του για να δείξει ότι δεν φορά τίποτα από μέσα. «Θα προσγειωθώ στη Νέα Υόρκη με αυτό», λέει, αναφερόμενος σε ένα διαφορετικό είδος προστασίας: «Έχω ένα ηθικό αλεξίσφαιρο. Αυτό με προστάτευε πάντα». Μια μικρή σκηνή που συμπυκνώνει τη δημόσια εικόνα που συνόδευε τον Κάστρο επί δεκαετίες: εκείνη του ηγέτη που επέλεγε να εμφανίζεται εκτεθειμένος στον κίνδυνο, απροστάτευτος και ατρόμητος απέναντι στον κόσμο.

Venceremos’ και «προσωπικές» κυρώσεις

Οι Κουβανοί λένε ακόμη ‘Venceremos’ — που σημαίνει «θα νικήσουμε».

Δεν είμαι βέβαιη αν το εννοούν κάθε φορά που το λένε ή αν, ορισμένες φορές, έχουν ανάγκη να το πιστέψουν πρώτα οι ίδιοι — και ίσως να κάνουν κι εμάς να το πιστέψουμε. Αυτά θα σας τα πουν άλλοι καλύτερα. Δεν φημίζομαι, ούτως ή άλλως, για την πολιτική ή την υπαρξιακή μου αισιοδοξία.

Ίσως, όμως, αυτό το «Venceremos» να μην είναι μόνο σύνθημα, πρόβλεψη ή αυτοεκπληρούμενη προφητεία, αλλά μηχανισμός επιβίωσης. Ένας τρόπος να συνεχίζεις να παλεύεις και να γίνεσαι ανθεκτικός σαν το ατσάλι μπροστά στις δυσκολίες: όταν κόβεται το ρεύμα, όταν το φάρμακο για το παιδί σου δεν υπάρχει σε κανένα ράφι κανενός φαρμακείου, όταν το λεωφορείο που περιμένεις μέσα στον καύσωνα δεν έρχεται, όταν ένα κοντέινερ που κουβαλά βοήθεια —που κανονικά δεν θα έπρεπε καν να χρειάζεσαι— περιμένει δεμένο σε κάποιο λιμάνι της Καραϊβικής εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά.

Και ίσως γι’ αυτό, χωρίς να ξέρω ακριβώς τι σημαίνει σήμερα το «θα νικήσουμε», η καρδιά μου είναι μόνο με τους Κουβανούς.

Μόλις λίγες εβδομάδες πριν από το ταξίδι μας, το αμερικανικό Υπουργείο Εξωτερικών του Μάρκο Ρούμπιο δημοσίευσε έκθεση περίπου 100 σελίδων με τίτλο ‘Cuba: The Capital of 21st Century Communism’. Σε αυτήν κατηγορεί την Αβάνα για πολυετή «εκστρατεία υπονόμευσης» στις ΗΠΑ και στρέφει το βλέμμα του προς την ίδια την αμερικανική Αριστερά, κατονομάζοντας ακτιβιστές, δημοσιογράφους και οργανώσεις —από τους Democratic Socialists of America έως τον Ζόραν Μαμντάνι και την Έιμι Γκούντμαν— ως μέρος ενός ευρύτερου δικτύου κουβανικής ιδεολογικής επιρροής.

Η πίεση, στο μεταξύ, συνεχίζει να κλιμακώνεται. Στις 20 Αυγούστου, οι ΗΠΑ επέβαλαν κυρώσεις σε βάρος του προέδρου του Κουβανικού Ινστιτούτου Φιλίας των Λαών (ICAP), Fernando González Llort, και δύο ακόμη ανώτατων στελεχών του. Ο Ρούμπιο κατηγορεί το ICAP ότι χρησιμοποιεί πολιτιστικές και εκπαιδευτικές ανταλλαγές ως όχημα για την ανάπτυξη ενός «υπονομευτικού δικτύου» στις ΗΠΑ, αναφερόμενος, μάλιστα, σε «μια νέα μπριγάδα διεθνών υποστηρικτών» που είχε μεταβεί λίγες μόλις ημέρες νωρίτερα στην Αβάνα. Η ανακοίνωση δεν κατονομάζει συγκεκριμένη μπριγάδα.

Πηγή: thepressproject.gr

Σχέδιο για την προμήθεια ειδικών γαντιών που προκαλούν ηλεκτροσόκ στους πράκτορες της ICE, έχει βάλει «μπροστά» η κυβέρνηση τουΝτόναλντ Τραμπ στις ΗΠΑ, προκαλώντας έντονες ανησυχίες για κατάχρηση του εξοπλισμού από τους πράκτορες της Υπηρεσίας, μέλη της οποίας δεν έχουν διστάσει να χρησιμοποιήσουν θανατηφόρα βία κατά πολιτών.

Μάλιστα, ήδη έχουν καταγγελθεί περιστατικά στα οποία έχει γίνει χρήση των γαντιών σε σωφρονιστικά ιδρύματα, αστυνομικά τμήματα και σχολεία.

Κατά τη διάρκεια περιστατικού ακραίας αστυνομικής βίας, ένας 43χρονος άνδρας έχασε την ζωή του αφότου αστυνομικοί τον υπέβαλαν σε ηλεκτροσόκ 40 φορές, χρησιμοποιώντας  τα γάντια ηλεκτροσόκ και ένα Taser, σε μια φυλακή της κομητείας στο Κεντάκι. Η σύζυγος του 43χρονου έχει κινηθεί νομικά κατά των αστυνομικό για τον θάνατο του άντρα της.

Νωρίτερα τον Αύγουστο, το Υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας (DHS) των ΗΠΑ, στο οποίο υπάγεται η ICE, ανακοίνωσε πως σκοπεύει να δαπανήσει έως και 20 εκατομμύρια δολάρια για τον εξοπλισμό των πρακτόρων της υπηρεσίας με τα γάντια, μέχρι τον Μάρτιο του 2027.

Τα γάντια, με την εμπορική ονομασία G.L.O.V.E., κατασκευάζεται από την αμερικανική εταιρεία Compliant Technologies και προκαλούν ηλεκτροσόκ όταν ο χρήστης πατήσει ένα κουμπί και αγγίξει ή πιάσει γυμνό δέρμα. Σύμφωνα με την εταιρεία, το σύστημα απευθύνεται σε υπηρεσίες επιβολής του νόμου και απαιτεί ειδική εκπαίδευση. Με τη μέγιστη τάση να φτάνει τα 380 volt, η εταιρεία συνιστά να αποφεύγεται η χρήση των γαντιών κατά ηλικιωμένων, μικρών παιδιών εγκύους και άτομα με αναπηρίες.

 

 

«Δεν υπάρχει καμία περίπτωση στην οποία θεωρούμε ότι η χρήση τους είναι κατάλληλη», δήλωσε η Σάρα Μέτα, αναπληρώτρια διευθύντρια της Αμερικανικής Ένωσης Πολιτικών Ελευθεριών (ACLU) μιλώντας στον Guardian. «Βλέπουμε ήδη τις συνέπειες αυτού σε άνομες και βίαιες ενέργειες επιβολής του νόμου στους δρόμους μας», τόνισε.

«Αυτό που είναι πραγματικά τρομακτικό είναι η χρήση τους στους δρόμους, ενδεχομένως για να τρομοκρατήσουν τους ανθρώπους, να δημιουργήσουν ένα ανατριχιαστικό εφέ. Αλλά αυτό που είναι επίσης τρομακτικό είναι η χρήση τους εκεί που δεν μπορούμε να το δούμε. Δεν ξέρουμε πώς θα χρησιμοποιηθούν σε μέρη όπως το Φορτ Μπλις», πρόσθεσε, αναφερόμενη στο μεγαλύτερο κέντρο κράτησης μεταναστών στις ΗΠΑ, όπου οι καταγγελίες για κακοποίηση των κρατουμένων είναι πολυάριθμες.

Η αναπληρώτρια διευθύντρια έργου της ACLU για την αστυνόμευση, δήλωσε ότι το κοινό δεν θα πρέπει να έχει εμπιστοσύνη ότι οι αξιωματικοί της ICE θα χρησιμοποιήσουν τις συσκευές σωστά. Παράλληλα, αμφισβήτησε την αναγκαιότητα των συσκευών για την επιβολή της νομοθεσίας και σημείωσε ότι είναι πολύ πιθανό άτομα να υποβληθούν σε ηλεκτροσόκ, χωρίς να έχουν λάβει πρότερη προειδοποίηση.

«Η ICE πέρασε τον τελευταίο χρόνο αποδεικνύοντας ότι προχωρά βιαστικά στη χρήση βίας. Τώρα θα μπορούν να χρησιμοποιούν ηλεκτροσόκ με το ελαφρύ πάτημα ενός κουμπιού, κάτι που ίσως κανείς άλλος δεν μπορεί να τους δει να κάνουν», είπε. «Η εισαγωγή γαντιών που μπορούν τόσο εύκολα να χρησιμοποιηθούν για να προκαλέσουν τρομερό πόνο είναι μια βλαβερή προς το κοινό ».

Η χρήση των γαντιών έχει ξεκινήσει ήδη στις ΗΠΑ, αν και σε περιορισμένη κλίμακα, σε περίπου 50 αστυνομικές υπηρεσίες σε 20 πολιτείες.

Η αστυνομία της Ομάχα είχε αγοράσει 40 ζευγάρια για χρήση σε δημόσια σχολεία. Σε ένα περιστατικό, αστυνομικός χρησιμοποίησε το γάντι κατά μαθητή γυμνασίου και μάλιστα δύο φορές, προκαλώντας την πτώση του στο πάτωμα. Ύστερα από αντιδράσεις, η αστυνομία αποφάσισε να σταματήσει τη χρήση τους στα δημόσια σχολεία της πολιτείας.

Παράλληλα, δύο υποθέσεις από το Κεντάκι έχουν προκαλέσει έντονες ανησυχίες, αναφορικά με την χρήση του εξοπλισμού. Στην πρώτη, ο Τζόσουα Έλσγουικ, ο οποίος είχε σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας, υπέστη ηλεκτροσόκ από σωφρονιστικό υπάλληλο με τη χρήση των γαντιών. Η αγωγή του απορρίφθηκε από ομοσπονδιακό δικαστήριο, το οποίο έκρινε ότι η χρήση βίας ήταν δικαιολογημένη.

Σε διαφορετικό περιστατικό, ο  Τζόναθαν Μάνσφιλντ υπέστη καρδιακή ανακοπή και κατέληξε, δύο βδομάδες αφότου είχε υποβληθεί σε 27 ηλεκτροσόκ από τα γάντια και 13 από Taser, σε κέντρο κράτησης στο Κεντάκι.

Η οικογένειά του έχει καταθέσει αγωγή κατά των αρχών για τον θάνατο του, αναφέροντας μάλιστα πως ορισμένα από τα ηλεκτροσόκ με τα γάντια διήρκεσαν 45 και 99 δευτερόλεπτα, παρά το γεγονός ότι συνιστάται να μην εφαρμόζονται για περισσότερο από 15 δευτερόλεπτα.

Με τις διαπραγματεύσεις για τερματισμό της έντασης στη Μέση Ανατολή να έχουν ναυαγήσει, ΗΠΑ και Ιράν κλιμακώνουν την ένταση, με διπλωματικές κορώνες αλλά και απτές πράξεις, που δείχνουν ότι κάθε άλλο παρά επιδιώκουν την ειρηνική διευθέτηση του θέματος.

Τη στιγμή, λοιπόν, που οι ΗΠΑ επιβάλλουν οικονομικές κυρώσεις, η Τεχεράνη απειλεί με κατάσχεση, κράτηση ή πρόστιμα, 46 πλοία που περνούν από τα Στενά του Ορμούζ. Όπως τονίζει το Ιράν, θα προβεί σε αυτές τις ενέργειες εάν τα εν λόγω πλοία δεν  συμμορφωθούν με τους κανόνες που έχει επιβάλει η Τεχεράνη.

Ειδικότερα, όπως αναφέρουν οι Financial Times, στη λίστα περιλαμβάνονται πλοία που ανήκουν στην Adnoc, την κρατική πετρελαϊκή εταιρεία του Άμπου Ντάμπι, καθώς και στη νοτιοκορεατική ναυτιλιακή Sinokor. Η πλειονότητα των 46 πλοίων είναι δεξαμενόπλοια μεταφοράς πετρελαίου, πετρελαϊκών προϊόντων και υγροποιημένου φυσικού αερίου.

Πολλά χρησιμοποιούνται στις έκτακτες επιχειρήσεις που έχουν οργανώσει τις τελευταίες εβδομάδες οι χώρες του Κόλπου προκειμένου να συνεχίσουν τις εξαγωγές τους παρά τις επιθέσεις. Με επικεφαλής την Adnoc, έχουν αναπτυχθεί μικρότερες διαδρομές μεταφοράς μέσω των Στενών, με τα φορτία να παραδίδονται σε άλλα δεξαμενόπλοια που περιμένουν στην πλευρά του Κόλπου του Ομάν και αποφεύγουν να εισέλθουν στην επικίνδυνη ζώνη. Η Τεχεράνη φαίνεται τώρα να επιχειρεί να χτυπήσει ακριβώς αυτόν τον μηχανισμό.

Πρώτη φορά

Η ενέργεια αυτή της Τεχεράνης αποτελεί σοβαρή κλιμάκωση, επειδή για πρώτη φορά η Τεχεράνη φαίνεται να μετατρέπει την προσπάθεια ελέγχου των Στενών σε συγκεκριμένο μηχανισμό επιβολής κανόνων πάνω σε μεμονωμένα πλοία.

«Αυτή είναι η πρώτη πραγματική εφαρμογή ενός συγκεκριμένου προφίλ στόχων στα Στενά του Ορμούζ», δήλωσε στους FT ο Μάρτιν Κέλι της EOS Risk. Όπως εξηγεί, από την οπτική της Τεχεράνης, τα Στενά είναι πλέον κλειστά για οποιοδήποτε πλοίο δεν διαθέτει ιρανική άδεια. Η διαφορά είναι ότι τώρα υπάρχει συγκεκριμένη λίστα σκαφών – και ορισμένα από αυτά έχουν ήδη δεχθεί επιθέσεις.

Η ιρανική πλευρά κάλεσε μάλιστα τους ιδιοκτήτες φορτίων να ελέγχουν πριν από κάθε ναύλωση εάν το πλοίο που πρόκειται να χρησιμοποιήσουν βρίσκεται στη λίστα των «μη συμμορφούμενων» σκαφών.

Η απειλή και η πραγματικότητα

Σημειώνεται ότι η απειλή του Ιράν κάθε άλλο παρά θεωρητική είναι. Αρκετά από τα πλοία που βρίσκονται στη λίστα έχουν ήδη πληγεί από ιρανικά πυρά κατά την προσπάθειά τους να διασχίσουν τα Στενά. Την περασμένη εβδομάδα χτυπήθηκε το φορτηγό πλοίο Minoan Dignity, με αποτέλεσμα να σκοτωθεί ο πρώτος μηχανικός του. Σύμφωνα με τον Διεθνή Ναυτιλιακό Οργανισμό, 19 ναυτικοί έχουν χάσει μέχρι στιγμής τη ζωή τους στη διάρκεια του πολέμου.

Την ίδια στιγμή, η κατάσταση επιβαρύνεται και στην Ερυθρά Θάλασσα. Οι επιθέσεις των Χούθι της Υεμένης εναντίον σαουδαραβικών δεξαμενόπλοιων έχουν πλήξει και την εναλλακτική διαδρομή εξαγωγής πετρελαίου της Σαουδικής Αραβίας, ενώ τη Δευτέρα ακόμη ένα τάνκερ δέχθηκε επίθεση έξω από το λιμάνι Γιανμπού.

Σε κάθε περίπτωση, οι αριθμοί αποτυπώνουν πόσο έχει ήδη αλλάξει η εικόνα στα Στενά, όπου πριν από τη σύγκρουση διακινούνταν περίπου το ένα πέμπτο του παγκόσμιου πετρελαίου και του υγροποιημένου φυσικού αερίου. Σύμφωνα με στοιχεία της Windward που επικαλούνται οι FT, την τελευταία εβδομάδα πραγματοποιούνταν κατά μέσο όρο μόλις 16 διελεύσεις ημερησίως από τα Στενά του Ορμούζ.

Πριν τον πόλεμο στο Ιράν, ο αριθμός των διελεύσεων ξεπερνούσε τις 130 την ημέρα. Πρόκειται για πτώση σχεδόν 88%. Και βεβαίως, η δημοσιοποίηση της λίστας των 46 πλοίων μπορεί να περιορίσει ακόμη περισσότερο τη διέλευση.

Ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί δήλωσε ότι η εκστρατεία οικονομικής πίεσης του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ κατά της Τεχεράνης αποτελεί μέρος αυτού που χαρακτήρισε ως μακροχρόνιες «τακτικές εκφοβισμού» της Ουάσινγκτον.

«Ο οικονομικός πόλεμος είναι ένα επαναλαμβανόμενο σενάριο και η ίδια παλιά τακτική εκφοβισμού στην αμερικανική πολιτική. Είναι μια οικεία ταινία που έχουμε δει πολλές φορές και ξέρουμε πώς να την αντιμετωπίσουμε», είπε, προσθέτοντας ότι η χρήση εκ νέου στρατιωτικών απειλών και οι ισχυρισμοί για πιθανές επιθέσεις έδειξαν ότι η Ουάσινγκτον είναι «απελπισμένη απέναντι στο ιρανικό έθνος, χωρίς νέες λύσεις».

Στον ίδιο τόνο, ο πρόεδρος του Ιράν, Μασούντ Πεζεσκιάν, δήλωσε ότι η χώρα βρίσκεται «σε έναν ολοκληρωμένο οικονομικό, στρατιωτικό και πόλεμο ασφαλείας», για τον οποίο οι ΗΠΑ προέβλεψαν ψευδώς ότι θα εξελισσόταν όπως στη Βενεζουέλα.

Από την πλευρά του, ο ανώτατος αρχηγός ασφαλείας του Ιράν, Μοχσέν Ρεζάι, απείλησε να σταματήσει τη ροή πετρελαίου από τα Στενά του Ορμούζ σε περίπτωση που κάποια γειτονική χώρα συμμετάσχει στην οικονομική ασφυξία που θέλουν να επιβάλλουν οι ΗΠΑ.

Ενισχύεται η αμερικανική πίεση

Τη Δευτέρα (24/8), ο υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, Σκοτ ​​Μπέσεντ, θα ανακοινώσει νέες κυρώσεις κατά του Ιράν, δεσμευόμενος ότι θα εφαρμόσει μέτρα που οι Ιρανοί «δεν έχουν ξαναδεί».

Οι Ηνωμένες Πολιτείες ήδη επιβάλλουν κυρώσεις στο Ιράν από το 1979, μετά την Ιρανική Επανάσταση.

Μια έκθεση της Υπηρεσίας Έρευνας του Κογκρέσου (CRS) σχετικά με τις κυρώσεις των ΗΠΑ στο Ιράν αναφέρει ότι χρησιμοποιήθηκαν για να «αποτρέψουν, να περιορίσουν και να ενθαρρύνουν την αλλαγή του ιρανικού καθεστώτος».

«Οι κυρώσεις των ΗΠΑ κατά του Ιράν είναι αναμφισβήτητα το πιο εκτεταμένο και ολοκληρωμένο σύνολο κυρώσεων που οι Ηνωμένες Πολιτείες διατηρούν απέναντι σε οποιαδήποτε χώρα», αναφέρει η έκθεση, καθώς απαγορεύει σχεδόν όλο το διμερές εμπόριο, μπλοκάρει περιουσιακά στοιχεία της ιρανικής κυβέρνησης στις ΗΠΑ και απαγορεύει την ξένη βοήθεια και τις πωλήσεις όπλων στο ισλαμικό καθεστώς.

Το Γραφείο Ελέγχου Ξένων Περιουσιακών Στοιχείων του αμερικάνικου υπουργείου Οικονομικών έχει διευκρινίσει ότι η Ουάσινγκτον μπορεί να προμηθεύσει τρόφιμα, φάρμακα και ιατρικές συσκευές στο Ιράν, αλλά και τηλεπικοινωνιακό εξοπλισμό σε πολίτες που προσπαθούν να παρακάμψουν τις προσπάθειες του ιρανικού καθεστώτος να διακόψει την πρόσβαση στο διαδίκτυο.

Την ίδια ώρα, εν μέσω του τεταμένου κλίματος, ο υπουργός Πετρελαίου του Ιράν, Μοχσέν Πακνετζάντ, ανακοίνωσε την Κυριακή (23/8) την ανακάλυψη ενός νέου τεράστιου κοιτάσματος φυσικού αερίου νότια της επαρχίας Φαρς, όγκου άνω των 200 δισεκατομμυρίων κυβικών μέτρων.

Η ανακάλυψη αυτή έρχεται να προστεθεί στα ήδη τεράστια αποθέματα φυσικού αερίου του Ιράν  παρά το γεγονός ότι η σύγκρουση, οι κυρώσεις και ο αμερικανικός αποκλεισμός ασκούν πιέσεις στον ενεργειακό του τομέα.

Η εμπορική αξία του κοιτάσματος, ωστόσο, θα εξαρτηθεί από την ικανότητα της Τεχεράνης να εξασφαλίσει τις επενδύσεις και την τεχνολογία που απαιτούνται για την εκμετάλλευση του κοιτάσματος.

Πηγές: Reuters, CNN, Al Jazeera

Οι ΗΠΑ επέβαλαν δασμό 50% σε καναδικά προϊόντα αξίας 20 δισεκατομμυρίων δολαρίων, αφότου οι εμπορικές διαπραγματεύσεις μεταξύ Ουάσινγκτον και Οτάβα κατέρρευσαν αργά το βράδυ της 21ης Αυγούστου.

Οι δύο πλευρές φάνηκαν νωρίτερα αυτή την εβδομάδα να βρίσκονται κοντά σε μια συμφωνία, με τον Καναδό πρωθυπουργό, Μαρκ Κάρνεϊ, να συγχαίρει τους διαπραγματευτές για την επίτευξη «σημαντικής προόδου» στις εμπορικές συνομιλίες.

Σύμφωνα με τον Εμπορικό Εκπρόσωπο των ΗΠΑ, Τζέιμισον Γκριρ, οι ΗΠΑ προσέφεραν στον Καναδά την «καλύτερη μεταχείριση» από οποιονδήποτε άλλο σημαντικό εμπορικό εταίρο των ΗΠΑ.

Ωστόσο, οι συνομιλίες κατέρρευσαν το βράδυ της Παρασκευής, όταν ο Κάρνεϊ έστειλε ένα email απορρίπτοντας τη συμφωνία.

Ο Κάρνεϊ απέδωσε την απόφαση στις αλλαγές «της τελευταίας στιγμής» από την αμερικανική πλευρά, τις οποίες χαρακτήρισε «άδικες» και «αντιοικονομικές», και δεσμεύτηκε να επιβάλει αντίποινα σε αμερικανικά προϊόντα.

Σύμφωνα με την Wall Street Journal, η κατάρρευση των διαπραγματεύσεων κινδυνεύει να «κλιμακωθεί σε έναν ολοκληρωτικό εμπορικό πόλεμο».

Οι δασμοί 50%, οι οποίοι ισχύουν για περίπου το 5% των καναδικών εξαγωγών προς τις ΗΠΑ, τέθηκαν σε ισχύ λίγο μετά τα μεσάνυχτα.

Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, απείλησε για πρώτη φορά να επιβάλει δασμούς τον περασμένο μήνα, σε μια προσπάθεια να πιέσει τον Καναδά να αναιρέσει τις απαγορεύσεις στις εισαγωγές αλκοολούχων ποτών που παράγονται στις ΗΠΑ, να άρει τους περιορισμούς στις εισαγωγές γαλακτοκομικών προϊόντων των ΗΠΑ και να μειώσει τους δασμούς και τις ποσοστώσεις σε ορισμένα αυτοκίνητα που κατασκευάζονται στις ΗΠΑ.

Πολλοί από αυτούς τους περιορισμούς και τους δασμούς επιβλήθηκαν για πρώτη φορά από τον Καναδά σε απάντηση στους ύψους έως και 50% δασμούς των ΗΠΑ σε καναδικά αυτοκίνητα, χάλυβα, αλουμινίου και δασικά προϊόντα.

Η σχέση ΗΠΑ-Καναδά έχει επιδεινωθεί από τότε που ο Τραμπ ξεκίνησε τη δεύτερη θητεία του στον Λευκό Οίκο. Ο Τραμπ έχει χλευάσει δημόσια τους Καναδούς ηγέτες και έχει προτείνει να γίνει ο Καναδάς η «51η πολιτεία».

Τον περασμένο μήνα, ο Τραμπ κατηγόρησε τον Κάρνεϊ για τον καπνό από τις καναδικές πυρκαγιές που «εισέβαλαν» στις ΗΠΑ.

«[Το] κόστος αυτής της ρύπανσης πρέπει αναγκαστικά να προστεθεί στους ΔΑΣΜΟΥΣ που πληρώνει ο Καναδάς αυτή τη στιγμή», έγραψε ο πρόεδρος των ΗΠΑ στο Truth Social.

Ο Τραμπ έχει επίσης επικρίνει την διευρυνόμενη εμπορική σχέση του Καναδά με την Κίνα.

Ο νέος δασμός 50% στα καναδικά προϊόντα είναι πιθανό να αμφισβητηθεί στα αμερικανικά δικαστήρια επειδή βασίζεται σε μια «νέα ερμηνεία» ενός ομοσπονδιακού νόμου έκτακτης ανάγκης που κανένας προηγούμενος πρόεδρος δεν έχει χρησιμοποιήσει, σημείωσε η WSJ.

Προηγούμενοι δασμοί που είχε επιβάλει ο Τραμπ σε άλλα κράτη ακυρώθηκαν σε αμερικανικά δικαστήρια, αναγκάζοντας την ομοσπονδιακή κυβέρνηση να πραγματοποιήσει επιστροφές χρημάτων προς Αμερικανούς εισαγωγείς.

Το σκάνδαλο της Cantor Fitzgerald

Παράλληλα, προέκυψε σάλος μετά την εμφάνιση αναφορών ότι η οικογένεια του Υπουργού Εμπορίου του Τραμπ, Χάουαρντ Λάτνικ, θα κέρδιζε εκατομμύρια μετά την απόφαση του δικαστηρίου να εκδώσει επιστροφές χρημάτων.

Ενώ ο Λάτνικ υποστήριζε δημόσια νέους αμερικανικούς δασμούς, η Cantor Fitzgerald, μια επενδυτική εταιρεία της Wall Street που προηγουμένως διοικούνταν από τον Λάτνικ και τώρα διοικείται από τους δύο γιους του, φέρεται να δαπάνησε 10 εκατομμύρια δολάρια για να αγοράσει τα δικαιώματα των εισαγωγέων για μελλοντικές επιστροφές δασμών, πληρώνοντας περίπου 20 έως 30 σεντς για κάθε 1 δολάριο πιθανής επιστροφής χρημάτων.

Έγγραφα που είδε το Wired υποδηλώνουν ότι η Cantor Fitzgerald είχε την «ικανότητα να αγοράσει τα δικαιώματα για εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια σε πιθανές επιστροφές χρημάτων από εταιρείες που έχουν πληρώσει τους δασμούς του Τραμπ».

Tο ποσό των 400 εκατομμυρίων δολαρίων θα καταβάλει το TikTok στις ΗΠΑ, στο πλαίσιο συμβιβασμού με το αμερικανικό υπουργείο Δικαιοσύνης για την υπόθεση που αφορά την προστασία των προσωπικών δεδομένων παιδιών.

Το TikTok και η μητρική του εταιρεία, ByteDance, κατέληξαν σε συμφωνία με τις αμερικανικές αρχές προκειμένου να κλείσει η δικαστική διαμάχη που είχε ξεκινήσει το 2024. Με τον συμβιβασμό, η εταιρεία αποφεύγει την περαιτέρω δικαστική αντιπαράθεση, χωρίς ωστόσο να παραδέχεται ότι προέβη σε παράνομες ενέργειες.

Η συμφωνία θεωρείται ιδιαίτερα σημαντική, καθώς, σύμφωνα με το αμερικανικό υπουργείο Δικαιοσύνης, αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες οικονομικές αποζημιώσεις που έχουν επιτευχθεί σε υπόθεση σχετική με την παραβίαση της νομοθεσίας για την προστασία της ιδιωτικότητας παιδιών στο διαδίκτυο.

Οι βαριές κατηγορίες σε βάρος του TikTok

Η υπόθεση είχε ξεκινήσει το 2024, όταν το υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ, επί κυβέρνησης Τζο Μπάιντεν, μαζί με την Ομοσπονδιακή Επιτροπή Εμπορίου, προσέφυγαν δικαστικά εναντίον του TikTok και της ByteDance.

Οι αμερικανικές αρχές κατηγορούσαν την πλατφόρμα ότι παραβίασε τη νομοθεσία για την προστασία της ιδιωτικότητας των παιδιών στο διαδίκτυο.

Μεταξύ άλλων, υποστήριζαν ότι το TikTok επέτρεπε εν γνώσει του σε παιδιά να δημιουργούν κανονικούς λογαριασμούς, μέσω των οποίων μπορούσαν να ανεβάζουν και να παρακολουθούν βίντεο, αλλά και να επικοινωνούν με άλλους χρήστες, ακόμη και ενήλικες.

Παράλληλα, η αμερικανική κυβέρνηση κατηγορούσε την εταιρεία ότι συνέλεγε και διατηρούσε προσωπικά στοιχεία ανηλίκων, όπως διευθύνσεις ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και άλλα δεδομένα, κατά παράβαση των κανόνων που ισχύουν για την προστασία των παιδιών.

Η μήνυση του 2024 βασιζόταν, επίσης, στην εκτίμηση των αμερικανικών αρχών ότι το TikTok είχε παραβιάσει προηγούμενη συμφωνία συμμόρφωσης που είχε συναφθεί το 2019.

Τι άλλαξε στο TikTok

Από τότε που κατατέθηκε η αγωγή, το TikTok έχει προχωρήσει σε σημαντικές αλλαγές τόσο στη λειτουργία όσο και στις πρακτικές προστασίας της ιδιωτικότητας.

Σύμφωνα με το αμερικανικό υπουργείο Δικαιοσύνης, οι αλλαγές αφορούν μεταξύ άλλων την ενίσχυση των δικλίδων ασφαλείας για τους ανήλικους χρήστες, τη βελτίωση των μηχανισμών επαλήθευσης και ελέγχου της ηλικίας, καθώς και την παροχή περισσότερων δυνατοτήτων γονικού ελέγχου.

Οι αμερικανικές αρχές εκτιμούν, ότι τα μέτρα αυτά ενισχύουν ουσιαστικά την προστασία εκατομμυρίων οικογενειών στις ΗΠΑ.

Ο αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης Stanley Woodward χαρακτήρισε τον συμβιβασμό «σημαντική νίκη για τα παιδιά και τους γονείς στις Ηνωμένες Πολιτείες», υπογραμμίζοντας ότι οι εταιρείες που διαχειρίζονται προσωπικά δεδομένα ανηλίκων οφείλουν να τηρούν αυστηρά τις υποχρεώσεις που προβλέπει ο νόμος.

Για το TikTok, τα 400 εκατ. δολάρια αποτελούν ένα ιδιαίτερα υψηλό τίμημα, ωστόσο η συμφωνία απομακρύνει τον κίνδυνο μιας παρατεταμένης και απρόβλεπτης δικαστικής μάχης με την αμερικανική κυβέρνηση.

Υψηλόβαθμος αξιωματούχος του Ιράν έθεσε χθες, Σάββατο, δραστικούς όρους στις ΗΠΑ πριν από οποιαδήποτε απεμπλοκή της κατάστασης στα Στενά του Ορμούζ, διαψεύδοντας τις ελπίδες για το εκ νέου άνοιγμα του στρατηγικής σημασίας θαλάσσιου αυτού σημείου διέλευσης που βρίσκεται στο επίκεντρο του πολέμου στη Μέση Ανατολή.

Οι δηλώσεις του γραμματέα του Ανώτατου Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας του Ιράν Μοχαμάντ Μπαγέρ Ζολγάντρ έρχονται σε αντίθεση με τις προόδους που ανακοινώθηκαν τις τελευταίες ημέρες στις συνομιλίες ανάμεσα στο Ιράν και το Ομάν όσον αφορά τη μελλοντική διαχείριση των Στενών.

«Τα Στενά του Ορμούζ θα παραμείνουν κλειστά όσο οι ΗΠΑ δεν αλλάζουν συμπεριφορά», προειδοποίησε, σύμφωνα με τις δηλώσεις του τις οποίες επικαλέστηκαν τα ιρανικά μέσα ενημέρωσης, παραθέτοντας μια σειρά από όρους.

Μεταξύ αυτών, το Ιράν απαιτεί κυρίως από την Ουάσινγκτον να «βάλει οριστικά τέλος στον πόλεμο και στην επίθεση» εναντίον του και εναντίον των συμμάχων του, και να άρει τον αποκλεισμό που έχει επιβάλει στα λιμάνια του.

Επίσης ζητεί την άρση των αμερικανικών κυρώσεων, την αποδέσμευση των παγωμένων περιουσιακών του στοιχείων -και «την πλήρη αποζημίωση» των ζημιών που προκλήθηκαν από τον πόλεμο που ξεκίνησε στις 28 Φεβρουαρίου με αμερικανοϊσραηλινά πλήγματα εναντίον της Ισλαμικής Δημοκρατίας.

Ορισμένοι από αυτούς τους όρους βρίσκονταν στο ιρανοαμερικανικό πρωτόκολλο συμφωνίας του Ιουνίου, με το οποίο είχε εγκαθιδρυθεί εκεχειρία και το οποίο είχε επιτρέψει μια επανάληψη της κυκλοφορίας στα Στενά του Ορμούζ, ενώ θα άνοιγε τον δρόμο σε διαπραγματεύσεις με σκοπό μια ευρύτερη διευθέτηση της σύγκρουσης.

Ωστόσο αυτή η εκεχειρία κατέρρευσε στις αρχές Ιουλίου, οδηγώντας σε επανάληψη των αμερικανικών πληγμάτων και σε ιρανικά αντίποινα στους συμμάχους της Ουάσινγκτον στη Μέση Ανατολή.

Τα Στενά του Ορμούζ, κρίσιμης σημασίας για το παγκόσμιο εμπόριο υδρογονανθράκων, «κλειδώθηκαν» ξανά από την Ισλαμική Δημοκρατία, η οποία στοχοθετεί τακτικά τα πλοία που μπαίνουν εκεί χωρίς την άδειά της.

Φρουροί της Επανάστασης: Κλειστά τα Στενά του Ορμούζ μέχρι οι ΗΠΑ να αποδεχθούν “όλους” τους όρους

Το Ιράν θα διατηρήσει τον αποκλεισμό που έχει επιβάλει στα Στενά του Ορμούζ έως ότου οι ΗΠΑ αποδεχθούν “όλους” τους όρους του, δήλωσαν σήμερα οι Φρουροί της Επανάστασης, ο ιδεολογικός στρατός της Ισλαμικής Δημοκρατίας, σύμφωνα με την ιρανική κρατική τηλεόραση.

“Η σημερινή στρατηγική μας είναι να διατηρήσουμε τα Στενά αυτά κλειστά έως ότου ο εχθρός αποδεχθεί όλους τους όρους μας”, σημείωσε ο εκπρόσωπος των Φρουρών της Επανάστασης Χοσεΐν Μοχεμπί, σε δηλώσεις του τις οποίες επικαλέστηκε η ιρανική κρατική τηλεόραση, προσθέτοντας ότι η στρατηγικής σημασίας θαλάσσια αυτή οδός αποτελεί “εφεξής στην πραγματικότητα θέατρο πολέμου για εμάς κι όχι μόνον μια πλωτή οδό”.

Aξιωματούχοι παρακολουθούν την κατάσταση των φορτηγών πλοίων στο Στενό του Ορμούζ AP Photo/Ebrahim Noroozi

Θετικές διαπραγματεύσεις

Η Τεχεράνη αρνείται να επιστρέψει στην κατάσταση που ίσχυε πριν από τον πόλεμο και σκοπεύει να επιβάλλει εν τέλει τέλη υπηρεσιών, κάτι στο οποίο αντιτίθενται σθεναρά οι ΗΠΑ.

Η Ισλαμική Δημοκρατία διαβεβαίωσε ωστόσο τις τελευταίες ημέρες ότι συμφώνησε με το Ομάν -που βρέχεται επίσης από τα Στενά του Ορμούζ–σε μια διαδρομή διέλευσης των πλοίων.

Οι διαπραγματεύσεις «διεξάγονται σε θετική και εποικοδομητική ατμόσφαιρα», ανακοίνωσε χθες το υπουργείο Εξωτερικών του Ομάν. Χωρίς να αναφερθεί ονομαστικά στο Ιράν, καταδίκασε ωστόσο «τις επανειλημμένες επιθέσεις» και κάλεσε σε αποχή από οποιαδήποτε ενέργεια που θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο τη διπλωματική διαδικασία.

Ένα πετρελαιοφόρο της εθνικής εταιρείας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων Adnoc στοχοθετήθηκε από πύραυλο στα Στενά, χωρίς να προκληθούν θύματα, ανακοίνωσε χθες το Αμπού Ντάμπι, αποδίδοντας την επίθεση στο Ιράν.

Η Adnoc είχε ανακοινώσει την Παρασκευή ότι 15 από τα πλοία της έχουν στοχοθετηθεί στα Στενά από την έναρξη του πολέμου στα τέλη Φεβρουαρίου, εκ των οποίων τρία μόνον αυτήν την εβδομάδα.

Παύση των βομβαρδισμών

Το Ιράν, το οποίο δεν σχολίασε τις επιθέσεις αυτές, έκρινε ότι οι συνομιλίες με το Ομάν «πλησιάζουν στο τελικό τους στάδιο», σύμφωνα με τον υπουργό Εξωτερικών του Αμπάς Αραγτσί. Καθώς για πολλές μέρες αναμενόταν μια ανακοίνωση, ο Αραγτσί αναφέρθηκε σε «τεχνικά προβλήματα» για να αιτιολογήσει την καθυστέρηση αυτή.

Η επίτευξη των διαπραγματεύσεων «δεν σημαίνει βεβαίως ότι θα ξανανοίξει το Ορμούζ», επανέλαβε ωστόσο ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών, αναφερόμενος επίσης σε άλλες «προϋποθέσεις και αποζημιώσεις» που πρέπει να συζητηθούν για να γίνει αυτό.

Εκτός από τον συνεχιζόμενο αποκλεισμό των Στενών, καμία άλλη διπλωματική διέξοδος δεν δείχνει να βρίσκεται ενόψει, ιδίως στο ζήτημα του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος, ύστερα από πάνω πέντε μήνες σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή που έχει επίσης προκαλέσει τριγμούς στην παγκόσμια οικονομία.

Οι αμερικανικοί βομβαρδισμοί έχουν σταματήσει εδώ και πάνω από μια εβδομάδα, αλλά ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ έχει θέσει ως προϋπόθεση για αυτήν την αναστολή τη σύναψη γρήγορα μιας συμφωνίας, αφήνοντας να πλανάται η απειλή νέων μαζικών πληγμάτων.

Στο πλαίσιο αυτό, ο ναύαρχος Μπραντ Κούπερ, επικεφαλής του διοικητηρίου των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων που είναι αρμόδιο για τη Μέση Ανατολή (U.S. Central Command ή CENTCOM) μετέβη χθες στο Ισραήλ, στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και στο Μπαχρέιν, για μια «αποτίμηση της κατάστασης», σύμφωνα με τον ισραηλινό δημόσιο ραδιοσταθμό Kan.

Δεν υπήρξε επιβεβαίωση ούτε από τις ΗΠΑ ούτε από το Ισραήλ για τη μετάβαση αυτή.

Τη νίκη του Αμπντούλ ελ Σαγιέντ στην εκλογική μάχη για το χρίσμα των Δημοκρατικών για τη Γερουσία των ΗΠΑ στο Μίσιγκαν, ανέφερε το Associated Press μετά από περίπου 12 ώρες καταμέτρησης.

Η με διαφορά μόλις 1% νίκη του επί της βουλεύτριας Χέιλι Στίβενς, αξιολογείται από το πρακτορείο ως «μια τεράστια νίκη για την προοδευτική πτέρυγα του κόμματος σε μια πολιτεία-κλειδί».

Μέλος των Δημοκρατικών Σοσιαλιστών της Αμερικής (DSA), ο ελ Σαγιέντ κατάφερε να κερδίσει τις εσωκομματικές εκλογές για το χρίσμα των Δημοκρατικών στο Μίσιγκαν παρά τα τουλάχιστον 60 εκατομμύρια ευρώ που διατέθηκαν από τρίτα μέρη για την υποστήριξη της καμπάνιας της αντιπάλου του.

Ο 41χρονος επιδημιολόγος θα αντιμετωπίσει τον πρώην Ρεπουμπλικάνο βουλευτή Μάικ Ρότζερς τον Νοέμβριο.

Η εκλογική αναμέτρηση θεωρείται μία από τις λίγες οριακές αναμετρήσεις στις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου για τη Γερουσία και θα μπορούσε να καθορίσει ποιο κόμμα θα ελέγχει την άνω Βουλή του Κογκρέσου για το υπόλοιπο της θητείας του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ .

Εάν ο Ελ-Σαγιέντ -ο οποίος είναι αιγυπτιακής καταγωγής- κερδίσει τον Νοέμβριο, θα γίνει ο πρώτος μουσουλμάνος γερουσιαστής στην ιστορία των ΗΠΑ.

Μεγάλη ήττα για την AIPAC

Η νίκη του Ελ Σαγιέντ συνιστά μια μεγάλη ήττα για την Αμερικανοϊσραηλινή Επιτροπή Δημοσίων Υποθέσεων (AIPAC). Το λόμπι προώθησης πολιτικών υπέρ του Ισραήλ στο Κογκρέσο και τη διοίκηση των ΗΠΑ, διέθεσε περισσότερα από 30 εκατομμύρια δολάρια για να διασφαλίσει ότι η ότι η 43χρονη βουλεύτρια Χέιλι Στίβενς  θα υπερισχύσει του ελ Σαγιέντ, σφοδρού επικριτή του Ισραήλ.

Πρόκειται για τη μεγαλύτερη δαπάνη που έχει κάνει ποτέ η AIPAC σε μία μόνο εκλογική αναμέτρηση.

Ο Ελ Σαγιέντ είχε μάλιστα δηλώσει ρητά πως «κατεβαίνει» ενάντια στην AIPAC.

Ο 41χρονος διεκδικητής του χρίσματος των Δημοκρατικών έχει υποστηρίξει ότι ο Τραμπ δεν αποτελεί την ίδια την ασθένεια αλλά το σύμπτωμα μιας βαθύτερης πολιτικής νόσου, που σχετίζεται με το σύστημα που επιτρέπει σε δισεκατομμυριούχους, εταιρείες και ομάδες πίεσης όπως η AIPAC να εξαγοράζουν πολιτικούς.

Σε ό,τι αφορά την αντίπαλό του στις προκριματικές εκλογές, ο Ελ Σαγιέντ δεν παρέλειψε να συνδέσει την πρόσφατη ψήφο της Στίβενς υπέρ της διοχέτευσης 3,3 δισεκατομμυρίων δολαρίων προς την ισραηλινή κυβέρνηση, με τα 30 εκατομμύρια που διέθεσε η AIPAC για να στηρίξει την προεκλογική της κούρσα εναντίον του.

Η Στίβενς και οι σύμμαχοί της προσπάθησαν να παρουσιάσουν τον Ελ-Σαγιέντ ως σεξιστή.

Η βουλευτής είναι ένθερμη υποστηρίκτρια του Ισραήλ και η AIPAC την υποστήριξε σθεναρά το 2022 για να νικήσει τον Άντι Λέβιν, έναν προοδευτικό Εβραίο βουλευτή.

Το αποτέλεσμα των εκλογών στο Μίσιγκαν την Τρίτη είναι η τελευταία εκλογική ήττα των φιλοϊσραηλινών Δημοκρατικών, καθώς η βάση του κόμματος – και η κοινή γνώμη των ΗΠΑ γενικά – στρέφεται εναντίον του συμμάχου της Μέσης Ανατολής.

Πριν διαπιστωθεί η νίκη του, ο Ελ-Σαγιέντ κάλεσε τους υποστηρικτές του να «αρχίσουν να διορθώνουν τους δεσμούς» εντός του Δημοκρατικού Κόμματος. «Θα ζητήσω από όλους μας, καθώς σκεφτόμαστε πού θα πάμε από εδώ και πέρα. Πάντα μεγαλοψυχία στη νίκη», είπε. «Οπότε, αν το ένστικτό σας είναι να είστε σαν “Σας τα λεγα”, μην το κάνετε. Ας ενωθούμε για να χτίσουμε ένα κίνημα που είναι ακόμη μεγαλύτερο, που είναι ακόμη πιο δυνατό, που είναι ακόμη πιο ισχυρό, που φτάνει στα βάθη αυτής της κατάστασης, που μας υπενθυμίζει με τον καλύτερο τρόπο ποιοι είμαστε και ποιοι μπορούμε να γίνουμε».

Έκπτωση 10% σε όλα τα προϊόντα που οι καταναλωτές επιλέγουν να αγοράσουν χρησιμοποιώντας τα αυτόματα ταμεία σε καταστήματα τροφίμων, ευελπιστεί να νομοθετήσει η Νέα Υόρκη.

Το νομοσχέδιο A11501, το οποίο έχει κατατεθεί προς διαβούλευση στην επιτροπή, βασίζεται στο κοινό παράπονο των καταναλωτών, πως η εργασία που κάποτε εκτελούσε ο ταμίας τώρα βαρύνει τον πελάτη, χωρίς καμία αποζημίωση.

Οι πολίτες της Νέας Υόρκης έχουν κληθεί να εκτελούν την εργασία που παραδοσιακά αναμενόταν να χειρίζεται υπάλληλος, ενώ παράλληλα δεν κερδίζουν από την εξοικονόμηση στο κόστος του προσωπικού, που καταφέρνει η εκάστοτε εταιρεία.

Η χρήση των αυτόματων ταμείων μπορεί να μειώνει την αναμονή στην ουρά για την εξυπηρέτηση από κάποιον ταμία, αλλά την αντικαθιστά με την εργασία σάρωσης, ταξινόμησης και επεξεργασίας πληρωμών από τον ίδιο τον πελάτη. Το νομοσχέδιο της Νέας Υόρκης, έχοντας αφουγκραστεί αυτή την κοινή δυσαρέσκεια, βάζει στο τραπέζι ένα οικονομικό όφελος και για τον πελάτη.

Η νομοθετική πρόταση αφορά «κατάστηματα λιανικής πώλησης τροφίμων», δηλαδή σούπερ μάρκετ, παντοπωλεία ή άλλα καταστήματα αντίστοιχου εμπορεύματος. Δεν προσδιορίζει το ελάχιστο μέγεθος του εκάστοτε καταστήματος, τον όγκο πωλήσεων ή τον αριθμό αυτόματων ταμείων.

Σύμφωνα με το Forbes, α παντοπωλεία και τα σούπερ μάρκετ τα οποία στοχεύει το νομοσχέδιο λειτουργούν με ιδιαίτερα μικρά περιθώρια κέρδους.

Ο Σύνδεσμος Βιομηχανίας Τροφίμων αναφέρει μέσο περιθώριο καθαρού κέρδους για τους λιανοπωλητές τροφίμων στο 2.1%, καθιστώντας αδύνατη την απορρόφηση έκπτωσης 10% με τις τρέχουσες τιμές.

Παράλληλα, δεν είναι σαφές εάν το νομοσχέδιο θα αφορά τους κολοσσούς του λιανεμπορίου, όπως η Walmart, Target, Costco, 7-Eleven, μιας και οι εταιρείες έχουν μικρό εμπόρευμα, και όχι αποκλειστικά τρόφιμα.

Επίσης, λόγω της διατύπωσης  του νομοσχεδίου, φαίνεται η έκπτωση να ισχύει και για άλλα προϊόντα που θα αγοράζονται μέσω του αυτόματου ταμείου, και όχι μόνο για τρόφιμα, ενδεχόμενο που θα μπορούσε να έχει σημαντικές επιπτώσεις για τα καταστήματα ψιλικών και τις αποθήκες που πωλούν είδη παντοπωλείου μαζί με ρούχα, ηλεκτρονικά είδη, είδη οικιακής χρήσης και άλλα εμπορεύματα.

Παράλληλα, το νομοσχέδιο ορίζει το «self-checkout» ως μια αυτοματοποιημένη διαδικασία που επιτρέπει σε έναν πελάτη να σαρώνει, να τοποθετεί σε σακούλες και να πληρώνει για προϊόντα σε ένα σταθερό ταμείο εντός του καταστήματος, χωρίς ανθρώπινη υποστήριξη.

Αυτή η διατύπωση θα μπορούσε να δημιουργήσει ερωτήματα σχετικά με το ποιες αναδυόμενες μορφές ολοκλήρωσης αγοράς θα καλύπτονταν, σύμφωνα με το Forbes.

Τα συστήματα πληρωμής μέσω σάρωσης από κινητό, η ολοκλήρωση αγοράς μέσω εφαρμογών και τεχνολογίες όπως το Just Walk Out της Amazon δεν απαιτούν απαραίτητα από τους πελάτες να ολοκληρώσουν και τις τρεις ενέργειες σε ένα σταθερό περίπτερο.

Ακόμη και η συμβατική διαδικασία αυτοεξυπηρέτησης μπορεί να περιλαμβάνει τη βοήθεια ενός υπαλλήλου, όταν για παράδειγμα ένα προϊόν δεν διαθέτει barcode, μια προσφορά δεν καταγράφεται ή μια αγορά με ηλικιακό περιορισμό απαιτεί έγκριση.

Με απόφαση του βασιλιά Μοχάμεντ Στ΄, οι αρχές του Μαρόκου έδωσαν το όνομα του αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ σε αυτοκινητόδρομο που συνδέει τον νότο με τη διαφιλονικούμενη περιοχή της Δυτικής Σαχάρας, που διεκδικούν αυτονομιστές Σαχράουι, μετέδωσε χθες Σάββατο το επίσημο πρακτορείο ειδήσεων MAP.

Η εθνική οδός ταχείας κυκλοφορίας Τιζνίτ-Ντάχλα ονομάστηκε «Αυτοκινητόδρομος Ντόναλντ Τζ. Τραμπ», μετέδωσε το πρακτορείο, δημοσιοποιώντας επιστολή του μονάρχη που φέρει ημερομηνία 2η Ιουλίου κι απευθύνεται στον αμερικανό πρόεδρο, γνωστοποιώντας του την απόφαση.

Ο Μοχάμεντ Στ΄ εξηγεί πως ήθελε έτσι να ευχαριστήσει τον κ. Τραμπ για την «ιστορική αναγνώριση της κυριαρχίας του Μαρόκου το 2020 στη ‘Σαχάρα του’, (κάτι) που θα μείνει για πάντα χαραγμένο στη μνήμη των Μαροκινών».

«Τιμώντας αυτή τη μαρτυρία φιλίας και ειρήνης, έλαβα την απόφαση να δώσω σε μια από τις πιο σημαντικές οδικές υποδομές του βασιλείου το όνομα ‘Αυτοκινητόδρομος Ντόναλντ Τζ. Τραμπ’», συνέχισε ο μονάρχης αναφερόμενος στον δρόμο 1.055 χιλιομέτρων, που είναι «η οδική υποδομή με το μεγαλύτερο μήκος σε όλη την Αφρική», κατ’ αυτόν.

Τον Δεκέμβριο του 2020, ο Ντόναλντ Τραμπ ξαφνικά εξέφρασε την υποστήριξή του σε σχέδιο για τη χορήγηση αυτονομίας, αλλά υπό μαροκινή κυριαρχία, στη Δυτική Σαχάρα, με αντάλλαγμα την εξομάλυνση των σχέσεων του Μαρόκου με το Ισραήλ.

Ισπανική αποικία ως το 1975, η αχανής περιοχή της ερήμου, πλούσια σε φωσφορικά άλατα, που βρέχεται από νερά πλούσια σε αλιεύματα, ελέγχεται κατά το μεγαλύτερο μέρος της από το Μαρόκο, ωστόσο παραμένει «μη αυτόνομη περιοχή» για τα Ηνωμένα Έθνη. Για τον έλεγχό της συγκρούονται τον τελευταίο μισό αιώνα και πλέον η Ραμπάτ και οι αυτονομιστές του Μετώπου Πολισάριο, που υποστηρίζονται από την Αλγερία.

Σε μήνυμά του στον βασιλιά για την 27η επέτειο αυτή την εβδομάδα από την ανάρρησή του στον θρόνο, ο πρόεδρος Τραμπ εξέφρασε σε επιστολή του, που μετέδωσε επίσης το MAP, την άνευ όρων υποστήριξή του στο σχέδιο της Ραμπάτ για τη Δυτική Σαχάρα.

Όπως ανέφερε ο Τραμπ, για την Ουάσιγκτον η μαροκινή πρόταση είναι «η μοναδική βάση για δίκαιη και διαρκή λύση». «Κάθε άλλη οδός παρατείνει το status quo και είναι απαράδεκτη», πρόσθεσε.

Ακόμη, μέσω Truth Social, ο αμερικανός πρόεδρος εξέφρασε την ικανοποίησή του την 26η Ιουλίου για την απόφαση του Μοχάμεντ Στ΄ να δώσει προς τιμή του το όνομά του στον αυτοκινητόδρομο.

«Ευχαριστώ την βασιλική υψηλότητά του Μοχάμεντ Στ΄ (…) Τι τεράστια τιμή! Ανυπομονώ να διανύσω κάποια μέρα όλο το μήκος αυτού του αυτοκινητοδρόμου, ελπίζω πως θα γίνει σύντομα», έγραψε ο μεγιστάνας.

Το πελώριο έργο, που δεν έχει ολοκληρωθεί πλήρως, περιλαμβάνει οδό ταχείας κυκλοφορίας που συνδέει την Τιζνίτ με τη Λααγιούν, στην καρδιά της Δυτικής Σαχάρας, κι επεκτείνεται σε εθνική οδό που φτάνει ως τη Ντάχλα. Το κόστος του υπολογίζεται πως θα ανέλθει σχεδόν 850 εκατομμύρια ευρώ.