Σήμερα, 16 Σεπτεμβρίου, η Σtella μοιράζεται το νέο της single με τίτλο «Belinda». Η παραγωγή έγινε από την Σtella και τον σκωτσέζο παραγωγό Rodaidh McDonald (Jamie XX, Weyes Blood, Youth Lagoon). Περιλαμβάνει ηχογραφήσεις από τον Rafael Cohen (!!!), ο οποίος είχε επίσης συνεργαστεί με τη Σtella στο album της «Adagio», το 2025.
Το «Adagio» απέσπασε εγκωμιαστικές κριτικές από το Wonderland, το οποίο χαρακτήρισε το άλμπουμ «αγνό, δυναμικό και απαράμιλλα cool, σαν μια καθαρή καλοκαιρινή νύχτα, καθισμένος να πίνεις κρασί και να τρως ελιές». Μέχρι σήμερα, η δισκογραφία της Σtella έχει συγκεντρώσει περισσότερα από 300 εκατομμύρια streams παγκοσμίως στο Spotify. Παράλληλα, η μουσική της έχει συμπεριληφθεί σε δημοφιλείς σειρές όπως τα Industry και Emily in Paris.
Η Σtella έχει προγραμματίσει μια σειρά από εμφανίσεις σε διεθνή φεστιβάλ αυτό το φθινόπωρο, ξεκινώντας από το Borderline Festival στις 9 Οκτωβρίου στην Αθήνα. Θα ακολουθήσουν εμφανίσεις στο Cork Jazz Festival στις 24 Οκτωβρίου στην Ιρλανδία, και στο Corona Capital στην Πόλη του Μεξικού στις 21 Νοεμβρίου 2026.
Η Πολυξένη Καράκογλου ερμηνεύει το τραγούδι του Alex Sid και της Ναταλίας Γερμανού «Καρδιά μου κράτα»! Μία συνεργασία έκπληξη που ένωσε τρεις ξεχωριστούς κόσμους και μας έδωσε ένα υπέροχο αποτέλεσμα!
Το τραγούδι «Καρδιά μου κράτα» μιλά για τη δύναμη να προχωράς όταν τα όνειρα δεν εκπληρώνονται. Μια αναμέτρηση με τον ίδιο σου τον εαυτό για να επαναπροσδιορίσει και να ανακαλύψει νέα μονοπάτια, κρυφά και φανερά, για να αγγίξει νέους ορίζοντες.
Το τραγούδι «Καρδιά μου κράτα» γράφτηκε για τις ανάγκες της αγαπημένης τηλεοπτικής σειράς «Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι».
Ακούστε το τραγούδι στο YouTubeΕΔΩ ή στο SpotifyΕΔΩ
Την ενορχήστρωση υπογράφουν από κοινού ο Alex Sid και ο Μάριος Ιβάν Παπούλιας. Ο Alex Sid έπαιξε κιθάρα, πιάνο, μαντολίνο και έκανε και τα φωνητικά ενώ ο Μάριος Ιβάν Παπούλιας έπαιξε βιολί και βιόλα. Η ηχογράφηση έγινε στο Matrix Studio. Κυκλοφορεί από την Panik Oxygen.
Ο Αντώνης Ανδρουλάκης γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα.
Είναι εγγονός του Κρητικού λυράρη Μανώλη Ανδρουλάκη και γιος του τραγουδιστή Νίκου Ανδρουλάκη. Τα μουσικά του ακούσματα και οι ήχοι των μουσικών οργάνων από τα πρώτα κιόλας χρόνια της ζωής του, τον έκαναν να αγαπήσει τα τραγούδια των μεγάλων Ελλήνων συνθετών, ποιητών και στιχουργών, αλλά και τα τραγούδια της παράδοσης.
Τα πρώτα του μαθήματα στην κιθάρα, τα έκανε στο ‘’Διεθνές Ωδείο Αθήνας’’ σε ηλικία 8 ετών ενώ μετέπειτα παρακολούθησε μαθήματα μπουζουκιού αλλά και drums.
Από τα εφηβικά του χρόνια, στα μέσα της δεκαετίας του 2000, συμμετείχε σε διάφορα μουσικά σχήματα παίζοντας σε μουσικές σκηνές, αλλά και σε καλοκαιρινές συναυλίες, δημιουργώντας παράλληλα τις πρώτες του συνθέσεις.
Το 2020, ηχογραφήθηκαν τα πρώτα τραγούδια, (Αργά φεγγάρι θ΄ ανεβεί, Ιθάκη, Το μπλε και το πορτοκαλί, Το πιο τρελό μου όνειρο), σε μουσική και ερμηνεία δική του και σε στίχους του Βαγγέλη Βελώνια και της Μαίρης Χατζάκη.
Κυκλοφόρησαν από τις εκδόσεις “Μετρονόμος’ το 2021 - ‘22.
Το 2022, ερμήνευσε το τραγούδι “Η μπαλάντα των γενναίων’’, σε μουσική του Γιώργου Αλτή και στίχους της Ειρήνης Παπαδοπούλου. Εκδόσεις ‘’Μετρονόμος’’
Το τραγούδι απέσπασε το Β΄ βραβείο στον 2ο Πανελλήνιο διαγωνισμό στίχου της Ε.Σ.Ε.(Ένωση Σεναριογράφων Ελλάδος).
Για τον ίδιο διαγωνισμό, ερμήνευσε και το τραγούδι “Οι Αλεξανδρινοί” σε μουσική επίσης του Γιώργου Αλτή και σε στίχους του Δημήτρη Ντίκα το οποίο απέσπασε το Α΄ βραβείο.
Το 2023, ηχογράφησε δύο νέα τραγούδια σε μουσική και στίχους του Κώστα Τσούπρου.
Το πρώτο με τίτλο “Να πετάξω μακριά” ερμηνεύει ο ίδιος ενώ το δεύτερο με τίτλο
“Είναι τα πουλιά’’ συμπράττει με την Μαρία Μιχαλάκα.
Οι ηχογραφήσεις καθώς και η κυκλοφορία των τραγουδιών έγιναν από τον Νίκο Κριτσέλη και την “Ιnspiralpro”.
Στα μέσα του 2024, συνεργάζεται με το μουσικό σχήμα ‘’ Ήλιον’’ και ερμηνεύει τρία νέα τους τραγούδια. (Απόμερα , Υμηττός, & Αλλαγές).
Τον Ιούλιο του 2025, κυκλοφόρησε η πρώτη του δισκογραφική δουλειά με τίτλο ‘’Πόλη Βραδινή’’, σε μουσική του Γιάννη Μπάκου και σε στίχους του Γιάννη Μπάκου και της Μαρίας Κωνσταντινίδη.
Το 2026 συνεργάζεται με τον νέο τραγουδοποιό Βαγγέλη Παπαχρήστο και κυκλοφορούν το νέο τραγούδι ‘’Έχω μια αγάπη ακόμα’’.
Από το 2019, συνεργάζεται με τον Νίκο Ανδρουλάκη, συμμετέχοντας μαζί του σε πολλές συναυλίες και μουσικές σκηνές.
Στο διάστημα των μέχρι τώρα ετών, είχε τη χαρά να συνεργαστεί με πολλούς τραγουδιστές και τραγουδίστριες της γενιάς του, αλλά και με κορυφαίους Έλληνες μουσικούς.
Η Μάγδα Βαρούχα, ύστερα από μία μοναδική συναυλία στην Τεχνόπολη και μια γεμάτη καλοκαιρινή περιοδεία σε Ελλάδα και Κύπρο παρέα με τον Χρήστο Αδαμόπουλο, παρουσιάζει τον δεύτερο ολοκληρωμένο δίσκο της με τίτλο «Τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω;». Στο δίσκο συναντάμε τα ήδη αγαπημένα «Δε σε χαρίζω», «Ώρα να ‘ρθεις» κ.ά καθώς και δύο ακυκλοφόρητα ως τώρα τραγούδια, την «Ευχή» και το «Τόσα χιλιόμετρα».
Μετά από ένα γεμάτο καλοκαίρι, έρχεται ένας ξεχωριστός χειμώνας, με νέες μουσικές στιγμές και εμφανίσεις που θα ανακοινωθούν πολύ σύντομα.
Τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω;
Σε ρώτησαν και εσένα;
Με ρώτησαν και εμένα; Μας ρωτάνε ακόμα;
Μεγάλωσες;
Ίσως να μη θέλουμε να μεγαλώσουμε.
Ίσως αυτό που θέλουμε να γίνουμε να είναι απλά ο εαυτός μας. Με τα όλα του.
Στο μπάνιο μικρή, τραγουδούσα ότι με έκανε να βουρκώνω. Μπορεί από συγκίνηση, μπορεί από θυμό, μπορεί επειδή μπήκε σαπούνι στα μάτια μου. Μπορεί επειδή δεν ήξερα ποια είμαι και πως είναι να μεγαλώνεις. Αν μεγαλώνεις. Γιατί μεγαλώνεις;
Πολύχρωμοι χαρακτήρες, σε έναν κόσμο γεμάτο ταμπέλες. Εγώ απλά ήθελα να είμαι εγώ.
Ήθελα να τραγουδάω. Να χορεύω. Να πετάω. Να είμαι γυναίκα. Να είμαι κορίτσι. Να αγαπάω. Να ονειρεύομαι. Να αφήνομαι. Να κλαίω. Να ζω.
Ακόμα μεγαλώνω. Ακόμα ονειρεύομαι.
Ακόμα ενώνω τα κομμάτια που θα με κάνουν αυτό που θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω. Εμένα.
Το The Lyra Complex είναι το έκτο επίσημο άλμπουμ του Αλέξανδρου Λύρα – του αδιαμφισβήτητου μάγου της λύρας. Μέσα από δέκα ολοκαίνουργια οργανικά κομμάτια, τα οποία έχει συνθέσει και εκτελέσει εξολοκλήρου ο ίδιος, απογειώνει την κρητική λύρα σε ένα εντελώς νέο, απλησίαστο επίπεδο.
Αυτό το άλμπουμ σπάει όλα τα σύνορα: μια επαναστατική avant-garde fusion, όμοια της οποίας δεν έχουμε ξανακούσει ποτέ από εκείνον. Ο Αλέξανδρος Λύρα παντρεύει δυνατούς techno ρυθμούς, ξεσηκωτική dance μουσική και υπνωτική psytrance με μνημειώδη neon-symphonic στοιχεία, επικές χορωδίες και πινελιές παράδοσης. Πάνω από αυτά τα πανίσχυρα beats, κυριαρχούν τα χαρακτηριστικά, απίστευτα σόλο του.
Ωστόσο, παρά τη νέα, εκρηκτική club ενέργεια, ένα πράγμα παραμένει αναμφισβήτητο: από την πρώτη κιόλας νότα, μεταφέρεσαι αμέσως στον ασύγκριτο, μαγικό κόσμο που χαρακτηρίζει τη μουσική του Αλέξανδρο Λύρα από το ξεκίνημά του. Μια μουσική αποκάλυψη από τον μοναδικό και αληθινό κυρίαρχο του οργάνου του.
THE LYRA COMPLEX — ΔΙΑΘΕΣΙΜΟ ΤΩΡΑ
Το άλμπουμ κυκλοφορεί σε πάνω από 150 μουσικές πλατφόρμες παγκοσμίως, όπως Spotify, Apple Music, Amazon Music, Deezer, TIDAL και πολλές ακόμη.
Στο Bandcamp μπορείτε επίσης να το αγοράσετε και να υποστηρίξετε απευθείας τη μουσική του Αλέξανδρου Λύρα.
Η Πηνελόπη Αναστασοπούλου, μετά τη μεγάλη απήχηση που γνώρισε η συμμετοχή της στον παγκόσμιο fan cover διαγωνισμό #GetTheReLoadOut των Metallica, κυκλοφορεί σήμεραεπίσημα τη δική της διασκευή στο εμβληματικό “The Unforgiven II”, σε όλες τις ψηφιακές πλατφόρμες. Η ερμηνεία της ξεχώρισε ανάμεσα σε χιλιάδες συμμετοχές από όλο τον κόσμο, καταφέρνοντας να βρεθεί στις κορυφαίες επιλογές του διαγωνισμού που διοργάνωσαν οι ίδιοι οι Metallica με αφορμή την κυκλοφορία του ReLoad (Remastered).
Η συμμετοχή της τιμήθηκε με τον χαρακτηρισμό “Honorable Mention” στα επίσημα social media του θρυλικού συγκροτήματος, αποτελώντας μία από τις δημιουργίες που οι ίδιοι επέλεξαν να αναδείξουν.
Μετά τον χαμό που προκάλεσε η διάκρισή της στα Μedia και την εντυπωσιακή ανταπόκριση που έλαβε από το κοινό στην Ελλάδα και το εξωτερικό, η Πηνελόπη Αναστασοπούλου κάνει την 1η της επίσημη κυκλοφορία μαζί με την Minos EMI, a Universal Music Company, δίνοντας σε όλους την ευκαιρία να ακούσουν ολόκληρη τη δική της προσέγγιση στο διαχρονικό τραγούδι των Metallica.
Με σεβασμό στους Metallica και το διαχρονικό τους μουσικό έργο, αλλά και τη δική της ξεχωριστή καλλιτεχνική ταυτότητα, η Πηνελόπη Αναστασοπούλου δίνει νέα πνοή στο
“The Unforgiven II”, σε μια διασκευή που έχει ήδη λάβει την αναγνώριση των ίδιων των Metallica.
Το “The Unforgiven II”κυκλοφορεί από τη Minos EMI, a Universal Music Company και είναι διαθέσιμο σε όλα τα ψηφιακά καταστήματα & τις streaming υπηρεσίες:
Η Μάνια Βλαχογιάννη επανέρχεται με αξιώσεις στην προσωπική της δισκογραφία με τη δυναμική, γεμάτη ευαισθησία μπαλάντα «Ο Έρωτας κι ο Χρόνος» που κυκλοφορεί από την Panik Oxygen.
Στο νέο της δισκογραφικό βήμα η crossover ερμηνεύτρια Μάνια Βλαχογιάννη, έχοντας ξεχωρίσει για την καλλιτεχνική της παρουσία σε Ελλάδα και εξωτερικό με 29 δισκογραφικές δουλειές και εμφανίσεις πλάι σε διακεκριμένους μαέστρους, συνεργάζεται με την διεθνώς καταξιωμένη συνθέτη και πιανίστα Πηγή Λυκούδη και τη βραβευμένη ποιήτρια – λογοτέχνη Αιμιλιάννα Καφαντάρη.
«Ο Έρωτας κι ο Χρόνος» είναι ένα ξεχωριστό τραγούδι που ξυπνά βαθιά συναισθήματα με τη δύναμη του στίχου, την εμπνευσμένη μελωδία και την πλούσια ενορχήστρωση, ενώ καθηλώνει με την εκφραστική ερμηνεία και τις φωνητικές δυνατότητες της πολυτάλαντης ερμηνεύτριας.
Την ενορχήστρωση υπογράφουν ο Χρήστος Τρεσίντσης και η Πηγή Λυκούδη. Παίζουν οι μουσικοί: Δημήτρης Κοντονής (κιθάρες – μπάσο), Αλεξάνδρα Καψάλη (κρουστά), Δημήτρης Κολίσης (πνευστά), Πηγή Λυκούδη (πιάνο). Οι εγγραφές οργάνων έγιναν στο Studio clock, ενώ η εγγραφή φωνής, η μίξη και το mastering στα Artracks Recording Studios.
H Protasis Music αναγγέλλει τη συνεργασία της με τη νέα αξιόλογη ως προς τις ποιοτικές της επιλογές δισκογραφική εταιρεία Salva Creations στο επίπεδο της επικοινωνιακής υποστήριξης των παραγωγών της Salva Creations που είναι προς κυκλοφορία στο επόμενο διάστημα.
Η πρώτη από μια σειρά επερχόμενων παραγωγών/ κυκλοφοριών της Salva Creations την οποία συμπαρουσιάζουν με την Protasis Music«ΤΟ ΤΡΟΧΟΣΠΙΤΟ» είναι το απόλυτα καλοκαιρινό τραγούδι με ερμηνευτή τον Γιώργο Μιχαλισλή γνωστό στο ελληνικό κοινό από τη συνεργασία του με το Μάνο Χατζηδάκι στο δίσκο Το χαμόγελο της Μελισσάνθης και το άλμπουμ «Ένα φιλμάκι ερωτικό» παραγωγής Warner 1992.
Η σύνθεση της μουσικής ανήκει στον Salvatore Sarto οι στίχοι στον Σωτήρη Ράπτη.
Το ΤΡΟΧΟΣΠΙΤΟ είναι ένα τραγούδι χαρούμενο, δροσερό και διασκεδαστικό που ταξιδεύει τον ακροατή σε όμορφες στιγμές απόλαυσης διακοπών και στη χαρά και την ξενοιασιά του καλοκαιριού.
Βιογραφικά στοιχεία του ερμηνευτή :
Ο Γιώργος Μιχαλισλής είναι ερμηνευτής / συνθέτης και στιχουργός , με πορεία που ξεπερνά τα τριάντα χρόνια στην Ελλάδα και το Ηνωμένο Βασίλειο. Έγινε γνωστός στην Ελλάδα από τη συνεργασία του με τον Μάνο Χατζιδάκι στην «Εποχή της Μελισσάνθης» και με το δίσκο με τίτλο «Ένα φιλμάκι ερωτικό» παραγωγής της εταιρείας Warner Greece το 1992 και έκτοτε ακολούθησε μια πολυδιάστατη μουσική διαδρομή ανάμεσα στο ελληνικό και το διεθνές τραγούδι με την εγκατάστασή του στο Λονδίνο όπου και ζει μέχρι σήμερα. Το «Τροχόσπιτο» σηματοδοτεί την επιστροφή του στην ελληνική δισκογραφία και την έναρξη ενός νέου δημιουργικού του κύκλου και στην Ελλάδα .
Το έργο κυκλοφορεί παγκόσμια σε όλες τις ψηφιακές πλατφόρμες
Ο Μίνως Μάτσας παρουσιάζει με μεγάλη χαρά και περηφάνεια ένα live album με τίτλο «Τα Ρεμπέτικα + Fado, Tango & Blues – ΩΔΕΙΟ ΗΡΩΔΟΥ ΑΤΤΙΚΟΥ LIVE», τη ζωντανή ηχογράφηση με τα 28 τραγούδια που ακούστηκαν τον περασμένο Σεπτέμβριο στην εξαιρετική και πολύ επιτυχημένη συναυλία του στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού.
Ένα album πρόταση που γεφυρώνει το ελληνικό ρεμπέτικο με τρεις από τις σημαντικότερες μουσικές παραδόσεις του κόσμου.
Ένα live album που κατέγραψε μία σπάνια στιγμή, αλλά και αυτά ακριβώς που πρεσβεύει ο Μίνως Μάτσας: την βαθιά και ουσιαστική αγάπη του για το καλό τραγούδι, την ανάγκη του το για το πάντα ιδιαίτερο πάντρεμα ήχων, φωνών και παραδόσεων και τον σεβασμό του στη μουσική.
Η ηχογράφηση αποτυπώνει με αυθεντικότητα την ατμόσφαιρα της ιστορικής αυτής συναυλίας, μεταφέροντας την ένταση, τη συγκίνηση και την ενέργεια μιας μοναδικής μουσικής εμπειρίας.
Με τη συμμετοχή των εξαιρετικών μουσικών και των καλεσμένων ερμηνευτών, η συναυλία στο Ηρώδειο αποτέλεσε μια γιορτή της ελληνικής μουσικής δημιουργίας, ενώ η παρούσα έκδοση δίνει τη δυνατότητα στο κοινό να ξαναζήσει αυτή τη μοναδική βραδιά ή να την ανακαλύψει για πρώτη φορά.
Η σχέση μου με το ρεμπέτικο είναι τόσο ισχυρή, σχεδόν κυτταρική. Ο γνωστός τραγουδιστής του ρεμπέτικου Τάκης Μπίνης έχει πει: “Αν δεν υπήρχε ο Μίνως Μάτσας δεν θα υπήρχε ρεμπέτικο τραγούδι”.
Φυσικά μιλούσε για τον παππού μου που υπήρξε διευθυντής της εταιρίας Odeon-Pαrlophone από το 1930, και ήταν αυτός που παρά το συγκρουσιακό κλίμα της εποχής, τόλμησε να ηχογραφήσει πρώτος τα τραγούδια του
Μάρκου Βαμβακάρη και κατόπιν το έργο των μεγάλων συνθετών της εποχής του ρεμπέτικου.
Ταυτόχρονα όμως, έγραψε τους στίχους για μερικά από τα ωραιότερα ρεμπέτικα τραγούδια όπως το “Μινόρε της αυγής”, “Ο Αντώνης ο βαρκάρης”, “Είσαι εσύ ο άνθρωπός μου”, “Μες τον οντά ενός πασά” κ.α.
Ήταν λοιπόν μοιραίο να βουτήξω κυριολεκτικά με τα μούτρα, πριν καν ασχοληθώ με τη σύνθεση, στον πλούτο αυτόν που λέγεται ρεμπέτικο τραγούδι.
Ανακάλυψα την ποίηση στα λόγια τους, την τελετουργία στους ρυθμούς τους, την ενστικτώδη δύναμη στο παίξιμο των οργάνων, τη μελαγχολία και το παράπονο που τόσο ταίριαζαν στον χαρακτήρα μου.
Κι από την άλλη τις φωνές όλων αυτών των πονεμένων ανθρώπων που με ένα “Αχ!” θαρρείς πως σήκωναν
στους ώμους τους όλη την πληγωμένη από τα βάσανα και τις κακουχίες Ελλάδα. Έμενα εκστατικός και
ταυτόχρονα μου δημιουργούσαν ένα τρομακτικό αίσθημα ελευθερίας τα γυρίσματα του Παγιουμτζή, του
Νταλγκά, η δύναμη και η ευαισθησία του Βαμβακάρη, του Παπαιωάννου, το κελάηδισμα της Παπαγκίκα,
η χάρη της Ρόζας, της Γεωργακοπούλου, της Χασκίλ, η γλύκα του Γκόγκου, η μαστοριά του Σκαρβέλη, του
Κάβουρα, του Τούντα, η αρτιότητα της τέχνης του Τσιτσάνη, του Χιώτη, του Μητσάκη, του Καλδάρα και
δεν τελειώνουν τα ονόματα των μεγάλων δημιουργών. Σκέφτομαι συχνά πόσο τυχερός λαός είμαστε για
να χωρέσουμε σε ένα τόσο μικρό κομμάτι γης τόσους πολλούς και σημαντικούς δημιουργούς. Η αλήθεια
είναι πως όταν έφτιαχναν τα διαμάντια αυτά δεν γνώριζαν την υψηλή μορφή τέχνης που άφηναν πίσω τους.
Ήθελαν να ξεφύγουν από τη σκληρή πραγματικότητα, τη φτώχεια, τη φυλακή, την εξορία, να μιλήσουν
για τις χαρές, τον θάνατο και τον έρωτα, και το τραγούδι ήταν η διέξοδός τους.
Με τον ίδιο τρόπο περίπου, την ίδια εποχή σε διαφορετικούς γεωγραφικούς παράλληλους τα fado της
Πορτογαλίας, τα tango της Αργεντινής και τα blues της Αμερικής έχοντας τις ρίζες τους σε κοινές κοινωνι-
κές, πολιτικές και πολιτισμικές εμπειρίες των λαών τους αναδείχθηκαν ως μέσο έκφρασης μέσα από την
προσπάθεια των ανθρώπων να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις της ζωής. Από την αναζήτηση της αγάπης
και την απώλεια μέχρι την αντίσταση απέναντι στην κοινωνική αδικία και την έκφραση της πνευματικής αναζήτησης. Αυτά τα είδη μουσικής μοιράζονται μια κοινή παράδοση, της αυθεντικότητας και της επανάστασης και εκφράζουν διαχρονικές αξίες που εμπνέουν και συγκινούν τους ακροατές τους σε όλο τον κόσμο μέχρι σήμερα, όπως και τα ρεμπέτικα. Θεωρώ συγγενείς μας τους εκφραστές των blues, ακόμη κι αν προήλθαν από την ύπαιθρο σε αντίθεση με τα ρεμπέτικα που ήταν τραγούδια της πόλης, το αιώνιο παράπονο του αποχωρισμού των fado (η λέξη σημαίνει “πεπρωμένο”) και ο άγριος ερωτισμός του tango, που από τα μπουρδέλα του Buenos Aires κατέκλυσε την Ευρώπη και όλη την υφήλιο.
Πιστεύω πως η μουσική είναι μία. Μας ενώνει, μας δονεί, μας συγκινεί, μας συναρπάζει. Από όπου κι αν
προέρχεται, αρκεί να έχει αλήθεια.
Στο πρώτο μέρος διάλεξα κάποια αγαπημένα μου ρεμπέτικα και τόλμησα να τους δώσω τον δικό μου
χαρακτήρα. Τα έπαιξα όπως τα άκουσα την πρώτη φορά κρατώντας το απόσταγμα της συγκίνησης που μου γέννησαν. Μετά ένωσα πάλι τα μέρη τους, συχνά παράλλαξα τη μελωδία, τον ρυθμό τους και πήρα την
ελευθερία να προσθέσω μουσικά μέρη που γεννήθηκαν από τα ίδια τα τραγούδια. Με έναν βασικό όρο:
να κρατήσω αυτό που αισθάνομαι ως ουσία.
Αφήστε για λίγο την καρδιά σας να πετάξει μακριά από τη βαρβαρότητα της εποχής σε ένα φανταστικό
μουσικό ταξίδι στον χώρο και τον χρόνο, όπου οι μορφές του ρεμπέτικου περιπλανώνται στις όχθες του
Mississippi, στη Λισαβόνα και το Buenos Aires παρέα με τον Robert Johnson, την Amalia Rodrigues και
τον Carlos Gardel.