‘’ Σ ΑΓΑΠΩ; ‘’τουGeorgeBernardShaw, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, στην αυλή του θεάτρου ΑΠΟ ΚΟΙΝΟΥ, από τη Τετάρτη 8 Ιουλίου!
Ο Αλέξανδρος Λιακόπουλος, σκηνοθετεί το Γιώργη Κοντοπόδη και τη Βασιλική Σούτη, στην, ρομαντική, κωμωδία του GeorgeBernardShaw‘’ Σ ΑΓΑΠΩ; ‘’ , βασισμένο στο Village Wooing , που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, σε ελεύθερη απόδοση Άγγελου Ανδρεόπουλου, ντυμένη με τις, μαγικές, μελωδίες του Γιάννη Σπανού.
Λίγα λόγια για το έργο
Μια τρυφερή και απολαυστικά κωμική ιστορία γνωριμίας δύο εντελώς διαφορετικών ανθρώπων.
Ο Ζήνων, ένας μοναχικός, εσωστρεφής και ‘’ λεμονάτος ‘’ συγγραφέας ταξιδιωτικών οδηγών, συναντά τυχαία, στο κατάστρωμα ενός κρουαζιερόπλοιου, την Άννα, μια αυθόρμητη, ζωηρή και γεμάτη ενέργεια και χαρά για τη ζωή κοπέλα, που δεν φοβάται να μιλήσει, να γελάσει και να διεκδικήσει.
Οι δυο τους προέρχονται από διαφορετικούς κόσμους και κουβαλούν διαφορετικές αντιλήψεις για τον έρωτα, την επικοινωνία και τις ανθρώπινες σχέσεις.
Η, μοιραία και για τους 2, συνάντηση τους, παρότι φαίνεται στιγμιαία και τυχαία… επαναλαμβάνεται , μερικούς μήνες αργότερα, στο παντοπωλείο, όπου εργάζεται η Άννα, σε κάποιο ακριτικό νησί της Ελλάδας.
Μέσα από συνεχείς λεκτικές μονομαχίες, χιουμοριστικές παρεξηγήσεις, αφοπλιστικούς διαλόγους και βλέμματα γεμάτα υπονοούμενα, το έργο παρακολουθεί τη σταδιακή προσέγγιση δύο χαρακτήρων που αρχικά μοιάζουν αταίριαστοι μα που , ως ετερώνυμα, δεν γίνεται παρά να έλκονται…
Ο ρόλος του ‘’ Πυγμαλίωνα ‘’ συχνά αλλάζει χέρια, καθώς ο ένας προσπαθεί διαρκώς να επηρεάσει και να ‘’διαμορφώσει’’ τον άλλον, συνειδητά ο μεν, ασυνείδητα η δε, μέχρι που τελικά και οι δύο αλλάζουν μέσα από τη σχέση τους και τα αισθήματα, που υποβόσκουν και σιγά, σιγά αναδεικνύονται.
Με λεπτό χιούμορ, ρομαντισμό και τρυφερότητα, το έργο σχολιάζει, με παιχνιδιάρικη διάθεση, τις σχέσεις ανδρών και γυναικών, το πόσο μπορεί ο έρωτας να αλλάξει τους πάντες αλλά και ζητήματα που σήμερα θα ονομάζαμε καθωσπρεπισμό, κοινωνικές νόρμες αλλά και ’’πολιτική ορθότητα’’.
Οι ήρωες συγκρούονται, φλερτάρουν, ειρωνεύονται ο ένας τον άλλον και τελικά ανακαλύπτουν πως ο έρωτας γεννιέται συχνά εκεί όπου κανείς δεν τον περιμένει.
Η παράσταση, που παρουσιάζεται στην αυλή του θεάτρου ΑΠΟ ΚΟΙΝΟΥ, δημιουργεί μια ατμόσφαιρα ανάλαφρη, καλοκαιρινή και γεμάτη ζεστασιά.
Με πολύ χιούμορ, έξυπνες ατάκες και ανθρώπινη ευαισθησία, το ‘’Σ’ αγαπώ;’’ είναι μια γλυκιά κωμωδία για τη δύναμη της επικοινωνίας, τη διαφορετικότητα και τη μαγεία του απρόβλεπτου έρωτα.
ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ με την πιο ιδιαίτερη ερώτηση του κόσμου για τίτλο…τη φράση… Σ ΑΓΑΠΩ;…;;;;;….;;;;… που, πάντα…με ή χωρίς ερωτηματικό…παραμένει η πιο σπουδαία ανθρώπινη ερώτηση…
Η παράσταση θα παρουσιάζεται κάθε Τετάρτη στις 21:15, από τη Τετάρτη 8 Ιουλίου έως τη Τετάρτη 26 Αυγούστου.
Από την Πέμπτη 2 Ιουλίου έως την Κυριακή 5 Ιουλίου 2026
Για πέμπτη συνεχόμενη χρονιά, το «Ένα Φεστιβάλ στη Σαμοθράκη» επιστρέφει δυναμικά στο ακριτικό νησί του Βορειοανατολικού Αιγαίου, από τις 2 έως τις 5 Ιουλίου 2026, παρουσιάζοντας ένα πολυσυλλεκτικό πρόγραμμα θεάτρου, μουσικής και περφόρμανς σε φυσικά τοπία, χωριά και δημόσιους χώρους της Σαμοθράκης.
Υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση της Βένιας Σταματιάδη, το Φεστιβάλ συνεχίζει να επενδύει στην αποκέντρωση της τέχνης και στη δημιουργική ανταλλαγή ανάμεσα στους κατοίκους του νησιού, τους επισκέπτες και τους καλλιτέχνες. Παραστάσεις παρουσιάζονται σε δάση, σχολεία, καφενεία και ανοιχτούς δημόσιους χώρους, δίνοντας έμφαση στη βιωματική εμπειρία και στη σύνδεση του πολιτισμού με το ιδιαίτερο τοπίο της Σαμοθράκης.
Φέτος, το πρόγραμμα περιλαμβάνει νέες θεατρικές παραγωγές, site specific δράσεις, μουσικές βραδιές και εργαστήρια που απευθύνονται σε όλες τις ηλικίες. Ιδιαίτερη θέση κατέχει η παράσταση «Το Τάβλι» του Δημήτρη Κεχαΐδη, που πραγματοποιείται σε συνεργασία με τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, και παρουσιάζεται σε καφενεία χωριών της Σαμοθράκης, συνεχίζοντας τη σταθερή προσπάθεια του Φεστιβάλ για αποκέντρωση της τέχνης και ισότιμη πρόσβαση στον πολιτισμό. Ιδιαίτερα σημαντική είναι και η ενεργή συμμετοχή της τοπικής κοινότητας μέσα από τα θεατρικά εργαστήρια.
Η έναρξη του Φεστιβάλ πραγματοποιείται την Πέμπτη 2 Ιουλίου με τη Δράση του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος «Mama Loba. Νύχτες με μύθους» της Πολυξένης Σπυροπούλου, μια θεατρική performance, μυσταγωγική διαδρομή στο Δάσος της Πλατιάς, με άξονα τα θηλυκά αρχέτυπα και τη δύναμη της αφήγησης.
Την Παρασκευή 3 Ιουλίου παρουσιάζεται η παιδική παράσταση «Το δέντρο που αγαπούσε… σε νέες περιπέτειες!», εμπνευσμένη από το έργο του Σελ Σιλβερστάιν, ενώ το βραδινό πρόγραμμα περιλαμβάνει την παράσταση «Ο Γιάννης το Βούδι», μια σκηνική σύνθεση βασισμένη σε αφηγήσεις και λαϊκές μνήμες.
Το Σάββατο 4 Ιουλίου, το μουσικό σχήμα Ρουμπαγιάτ ανεβαίνει στη σκηνή του Παλιού Δημοτικού Σχολείου Θέρμων, με ένα πρόγραμμα που συνδυάζει παραδοσιακά και έντεχνα ακούσματα μέσα από σύγχρονες ενορχηστρώσεις και πολυφωνικές προσεγγίσεις.
Το Φεστιβάλ ολοκληρώνεται την Κυριακή 5 Ιουλίου με την παρουσίαση του θεατρικού εργαστηρίου «Η δική μας Νίκη», αποτέλεσμα της συνεργασίας των θεατροπαιδαγωγών Ελένης Δαφνή και Νικόλα Λαμπάκη με κατοίκους του νησιού.
Με αφετηρία το Παλιό Δημοτικό Σχολείο Θέρμων αλλά και με δράσεις που απλώνονται σε ολόκληρη τη Σαμοθράκη, το «Ένα Φεστιβάλ στη Σαμοθράκη» συνεχίζει να διαμορφώνει έναν σταθερό θεσμό σύγχρονου πολιτισμού, ενισχύοντας τη σχέση της τέχνης με τον τόπο, τη φύση και την τοπική κοινότητα.
Αξίζει να σημειωθεί πως για ακόμα μια χρονιά το Ένα Φεστιβάλ στη Σαμοθράκη τιμάται με το EFFE Label, ευρωπαϊκή διάκριση που δίνεται σε φεστιβάλ που πρωτοπορούν στην τέχνη, την συμπερίληψη και την εξωστρέφεια.
Μέγας χορηγός και της φετινής διοργάνωσης είναι το Ίδρυμα Γεωργίου και Βικτωρίας Καρέλια.
Ευχαριστούμε την Ελένη Χαβιαρά για την ευγενική παραχώρηση των δικαιωμάτων του θεατρικού έργου το Τάβλι.
Mία θεατρική δράση που διερευνά μύθους και θρύλους από την αρχαία ελληνική, βαλκανική και κελτική μυθολογία, με επίκεντρο τα γυναικεία αρχετυπικά πρότυπα. Ένα ταξίδι μύησης μέσα από τα εργαλεία της θεατρικής τέχνης και της περφόρμανς, με ζωντανή μουσική και συμμετοχή του κοινού.
Στο Δάσος Πλατιάς
Σημείο συνάντησης: Είσοδος Γριάς Βάθρας
Κείμενο – Σκηνοθεσία: Πολυξένη Σπυροπούλου
Μουσική σύνθεση & ερμηνεία : Γιώργος Κολοβός
Σύμβουλος δραματουργίας: Ροδή Στεφανίδου
Οργάνωση παραγωγής: Φιλοθέη Ελευθεριάδου
Παίζουν: Πολυξένη Σπυροπούλου, Γιώργος Κολοβός
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 3 ΙΟΥΛΙΟΥ
19.00
«Το Τάβλι» - σε συνεργασία με τη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου
Θέατρο in situ
Σε συνεργασία με τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, το εμβληματικό έργο του Δημήτρη Κεχαΐδη παρουσιάζεται στα καφενεία των χωριών της Σαμοθράκης. Μια παράσταση που φέρνει το θέατρο κοντά στην καθημερινότητα των κατοίκων του νησιού και αποτελεί την πρωτότυπη παραγωγή του φετινού Φεστιβάλ.
Σκηνοθεσία: Νικολέττα Θαμνοπούλου
Παίζουν: Αλέξανδρος Κατσιμίχας, Δημήτρης Κρατίδης
Στο Καφενείο Σταθμός – Χώρα Σαμοθράκης
19:00
«Το δέντρο που αγαπούσε… σε νέες περιπέτειες!» - ομάδα Βι.Δα.
Θέατρο για παιδιά
Μια παράσταση εμπνευσμένη από το έργο του Σελ Σιλβερστάιν, με ζωντανή μουσική, χορό και animation, που μιλά για την ευτυχία, την προσφορά και τη σχέση ανθρώπου και φύσης.
Στο Παλιό Δημοτικό Σχολείο Θέρμων
Κείμενο: Ομάδα ΒίΔα (Βίκυ Καλπάκα, Δάφνη Καφετζή)
Σκηνοθεσία: Ομάδα ΒίΔα - Ορέστης Τάτσης
Μια παράσταση βασισμένη σε πραγματικές αφηγήσεις και λαϊκές μνήμες, που εξερευνά τη βία, τη συλλογική σιωπή και τη λαογραφική παράδοση ενός τόπου.
Στο Παλιό Δημοτικό Σχολείο Θέρμων
19:00
«Το Τάβλι» - σε συνεργασία με τη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου
Θέατρο in situ
Η διαδρομή της παράστασης συνεχίζεται στα χωριά της Σαμοθράκης.
Στο Καφενείο – Μεζεδοπωλείο «Ο Ξηροπόταμος», Ξηροπόταμος Σαμοθράκης
21:00
Ρουμπαγιάτ
Μουσική
Το μουσικό σχήμα από τη Θεσσαλονίκη παρουσιάζει ένα πρόγραμμα βασισμένο στην πολυφωνία και στις σύγχρονες προσεγγίσεις του έντεχνου και παραδοσιακού τραγουδιού.
Στο Παλιό Δημοτικό Σχολείο Θέρμων
ΚΥΡΙΑΚΗ 5 ΙΟΥΛΙΟΥ
19:00
«Το Τάβλι» - σε συνεργασία με τη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου
Θέατρο in situ
Τελική στάση της παράστασης στο Λάκκωμα Σαμοθράκης.
Στο Καφενείο Σταυρούλα
21:00
«Η δική μας Νίκη»
Παρουσίαση θεατρικού εργαστηρίου
Μια παρουσίαση – αποτέλεσμα του θεατρικού εργαστηρίου που πραγματοποιήθηκε με κατοίκους και μέλη πολιτιστικών ομάδων του νησιού, με εμψυχωτές την Ελένη Δαφνή και τον Νικόλα Λαμπάκη.
Στο Παλιό Δημοτικό Σχολείο Θέρμων
Ενιαίο εισιτήριο - περιλαμβάνει και τις 4 μέρες του Φεστιβάλ: 15 €
Η είσοδος για τους κατοίκους της Σαμοθράκης είναι δωρεάν
⏳????Το Θερινό Ηλιοστάσιο φέρνει... EarlyBird προσφορά στο Θέατρο Πόρτα!????⏳
Οι δύο μεγάλες παραγωγές του Θεάτρου Πόρτα για τη νέα σεζόν, το «Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας» και ο «Κος Ζυλ», έχουν κάτι κοινό: η δράση τους εκτυλίσσεται τη νύχτα του θερινού ηλιοστασίου, τη μεγαλύτερη ημέρα και την πιο μαγική νύχτα του χρόνου.
Με αφορμή αυτή τη θεατρική «συνάντηση» στην πιο φωτεινή ημέρα του έτους, το Θέατρο Πόρτα γιορτάζει το θερινό ηλιοστάσιο ανοίγοντας την προπώληση των παραστάσεών του με μια ειδική προσφορά EarlyBird.
Από τις 21 έως και τις 30 Ιουνίου, το κοινό θα μπορεί να προμηθευτεί εισιτήρια για το «Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας» και τον «ΚοΖυλ» στην ειδική τιμή των 12€.
Παράλληλα, ξεκινά και η προπώληση για τη δεύτερη χρονιά της παράστασης της Μικρής Πόρτας «Ελίζα», με εισιτήρια στην προνομιακή τιμή των 10€.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ & ΟΡΟΙ ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ EARLY BIRD
Η προσφορά EarlyBird του Θεάτρου Πόρτα ισχύει για αγορές εισιτηρίων που θα πραγματοποιηθούν από 21 έως 30 Ιουνίου 2026 και αφορά συγκεκριμένες ημερομηνίες παραστάσεων και περιορισμένο αριθμό εισιτηρίων ανά παράσταση.
Αναλυτικά:
ΟΝΕΙΡΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗΣ ΝΥΧΤΑΣ - Ειδική τιμή EarlyBird: 12€
Η προσφορά ισχύει για τις παραστάσεις από 20/11 έως και 13/12 (κάθε Πέμπτη στις 20:00, Παρασκευή στις 20:00, Σάββατο στις 21:15 και Κυριακή στις 20:00).
Ο Κος ΖΥΛ - Ειδική τιμή EarlyBird: 12€
Η προσφορά ισχύει για τις παραστάσεις του Οκτωβρίου (από 10/10 έως και 25/10 - κάθε Σάββατο στις 21:00 και Κυριακή στις 20:00)
και για τις παραστάσεις του Νοεμβρίου (από 2/11 έως και 30/11 - κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00).
ΕΛΙΖΑ - Ειδική τιμή EarlyBird: 10€
Η προσφορά ισχύει για τις παραστάσεις Οκτωβρίου και Νοεμβρίου (από 24/10 έως και 29/11 - κάθε Σάββατο στις 15:00 και Κυριακή στις 11:30).
Ο «Κος Ζυλ», η τολμηρή σκηνική μεταγραφή της εμβληματικής «Δεσποινίδος Τζούλιας» του Αύγουστου Στρίντμπεργκ, σε κείμενο και σκηνοθεσία του Θωμά Μοσχόπουλου, μετά τη θερμή ανταπόκριση κοινού και κριτικών και την επιτυχημένη πρώτη του χρονιά, επιστρέφει για δεύτερη θεατρική σεζόν στο Θέατρο Πόρτα.
Με τους Γιάννη Καράμπαμπα, Νίκο ΚοσώνακαιΘεόβηΣτύλλου στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, η παράσταση που συζητήθηκε όσο λίγες για τη σύγχρονη και ανατρεπτική ματιά της πάνω στο κλασικό έργο του Στρίντμπεργκ, συνεχίζει την πορεία της από τις 10 Οκτωβρίου 2026.
Οι παραστάσεις θα ξεκινήσουν στις 10 Οκτωβρίου, κάθε Σάββατο και Κυριακή, έως και το τέλος Οκτωβρίου. Από τον Νοέμβριο, η παράσταση μεταφέρεται σε νέο πρόγραμμα, κάθε Δευτέρα και Τρίτη, συνεχίζοντας την επιτυχημένη πορεία της για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά στο Θέατρο Πόρτα.
Στο επίκεντρο της παράστασης βρίσκεται η εκρηκτική σχέση ανάμεσα στον Ζυλ, έναν νεαρό αριστοκράτη, και τον Ζαν, τον υπηρέτη του - μια σχέση όπου η έλξη, η επιθυμία και ο ανταγωνισμός μπλέκονται σε ένα επικίνδυνο παιχνίδι εξουσίας. Μεταφέροντας τη δράση στην Ευρώπη του Μεσοπολέμου και ανατρέποντας το φύλο του κεντρικού χαρακτήρα (από θηλυκό σε αρσενικό, «Ο Κος Ζυλ» προσεγγίζει, με νέα ματιά, την ανάγκη για κυριαρχία και επιβίωση, σε μια μεταγραφή του κλασικού έργου, όπου τίποτα δεν μένει σταθερό και κάθε επιλογή έχει κόστος.
Η ματιά του Θωμά Μοσχόπουλου
Στον «ΚοΖυλ», ο Θωμάς Μοσχόπουλος προσεγγίζει το έργο του Στρίντμπεργκ όχι μόνο ως μια ιστορία σκανδάλου και απαγορευμένης έλξης (τα έργο ήταν απαγορευμένο στη Σουηδία έως το 1939), αλλά και ως ένα σκληρό και αδυσώπητο πεδίο εξουσίας.
Η δραματουργική του ματιά μετατοπίζει το κέντρο βάρους στη σχέση ανάμεσα σε δύο άνδρες: τον Ζυλ (Νίκος Κοσώνας) και τον Ζαν (Γιάννης Καράμπαμπας), εξετάζοντας το βάρος της πατριαρχίας που ανέκαθεν συνθλίβει και το ανδρικό φύλο.
Η ένταση ανάμεσα στους δύο άνδρες είναι σωματική, ψυχική αλλά και βαθιά πολιτική. Δεν αφορά μόνο το ποιος επιθυμεί ποιον, αλλά το ποιος έχει το δικαίωμα να επιθυμεί, ποιος μπορεί να εκτεθεί και ποιος τελικά θα επιβιώσει. Η εξουσία δεν ασκείται μονομερώς: μετακινείται διαρκώς, αλλάζει χέρια, γίνεται πότε παιχνίδι και πότε απειλή. Η επιθυμία, η έλξη και ο ανταγωνισμός δεν αντιμετωπίζονται ως ιδιωτικά συναισθήματα, αλλά ως μηχανισμοί κυριαρχίας, δοκιμασίας και επιβολής.
Δίπλα τους, η Κριστίν (ΘεόβηΣτύλλου) λειτουργεί ως η φωνή μιας επιβιωτικής κοινωνίας που παρατηρεί, κρίνει, σχετικοποιεί και τελικά, παρεμβαίνει μόνο για να διασφαλίσει τη δική της συνέχεια. Είναι ο μηχανισμός που απορροφά το σοκ, περιορίζει την εκτροπή και επιλέγει - με κάθε κόστος - την συντήρησή της.
Σε διάλογο με τη «Δεσποινίδα Τζούλια»
Στη “Δεσποινίδα Τζούλια”, ο Στρίντμπεργκ αφηγείται τη συντριβή ενός προσώπου που βρίσκεται παγιδευμένο ανάμεσα στην κοινωνική του θέση και την επιθυμία του. Η σύγκρουση δεν είναι ποτέ ρομαντική: είναι πάντα ταξική, ψυχολογική και βαθιά βίαιη. Η Τζούλια και ο Ζαν δεν συγκρούονται μόνο ως εραστές, αλλά ως εκπρόσωποι διαφορετικών κόσμων, με την εξουσία να αλλάζει χέρια από στιγμή σε στιγμή.
Στον «ΚοΖυλ» του Μοσχόπουλου, η σύγκρουση μεταφέρεται σε νέο πλαίσιο και αποκτά άλλη αιχμή. Ανατρέποντας το φύλο του κεντρικού χαρακτήρα, επανεφευρίσκει την πρόθεση του Στριντμπεργκ να σοκάρει και να προκαλέσει. Η τραγωδία δεν αποδίδεται πια μόνο σε «αδυναμία χαρακτήρα» ή σε έμφυτα χαρακτηριστικά όπως το γενετήσιο φύλο, αλλά αποκαλύπτεται ως αποτέλεσμα άκαμπτων κοινωνικών δομών, ρόλων και προσδοκιών. Η πτώση δεν αφορά ένα πρόσωπο· αφορά ολόκληρο το σύστημα που το περιβάλλει.
Ιστορικό πλαίσιο - Μεσοπόλεμος
Σε αυτή τη νέα προσέγγιση, η δράση μεταφέρεται στην Ευρώπη του Μεσοπολέμου, σε μια εποχή βαθιάς κρίσης και ανασφάλειας. Οι παλιές αριστοκρατικές αξίες καταρρέουν, νέες μορφές εξουσίας αναδύονται και η κοινωνία αναζητά σταθερά σημεία αναφοράς. Μέσα σε αυτό το ιστορικό μεταίχμιο, η σύγκρουση ανάμεσα στον Ζυλ και τον Ζαν αποκτά ευρύτερη πολιτική διάσταση: ο φόβος της πτώσης, η ανάγκη για πειθαρχία και η κοινωνική βία γίνονται καθοριστικές δυνάμεις.
Ο Θωμάς Μοσχόπουλος, με τη συμβολή της δραματουργού ΔηούςΚαγγελάρη, παραδίδει ένα τολμηρό και ανατρεπτικό κείμενο. Ο Βασίλης Παπατσαρούχας υπογράφει την καλλιτεχνική επιμέλεια, τα σκηνικά, τα κοστούμια και τα video, συνθέτοντας ένα σκηνικό περιβάλλον όπου το ρεαλιστικό και το υπαινικτικό συνυπάρχουν, φωτίζοντας τις εσωτερικές εντάσεις και τις μετατοπίσεις εξουσίας των χαρακτήρων. Ο Χρήστος Στρινόπουλος αναλαμβάνει την κινησιολογική επιμέλεια, και ο Νίκος Βλασόπουλος τους σχεδιασμούς φωτισμών.
«Ο Κος Ζυλ» είναι μια παράσταση για το πώς η εξουσία “εγγράφεται” στα σώματα, πώς η επιθυμία μπορεί να γίνει όπλο και πώς η κοινωνία, ακόμα και όταν παρακολουθεί την καταστροφή, επιλέγει να συνεχίσει. Δεν προσφέρει λύτρωση ούτε ηθικές απαντήσεις. Παρατηρεί, με ακρίβεια και ένταση, τη στιγμή που οι ρόλοι καταρρέουν και αποκαλύπτεται το πραγματικό τίμημα της επιβίωσης.
*** ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΣΗΜΕΙΩΣΗ:
Η παράσταση είναι ακατάλληλη για ανηλίκους. Η παράσταση περιέχει γυμνό και σκηνές σεξουαλικής αναπαράστασης.
Απαγορεύεται η χρήση κινητών τηλεφώνων καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης. Απαγορεύεται η φωτογράφιση και η βιντεοσκόπηση, με οποιοδήποτε μέσο, μέρους ή του συνόλου της παράστασης. Σε περίπτωση παράβασης των ανωτέρω, ο διοργανωτής διατηρεί το δικαίωμα απομάκρυνσης του θεατή από την αίθουσα, καθώς και της άμεσης διαγραφής κάθε σχετικού οπτικοακουστικού υλικού, χωρίς δικαίωμα επιστροφής του αντιτίμου του εισιτηρίου.
«Ο ΚοςΖυλ»
(Ελεύθερα βασισμένο στο έργο «Δεσποινίς Τζούλια» του Αύγουστου Στρίντμπεργκ)
Ευχαριστούμε θερμά τον ΚορνήλιοΣελαμσή για την πολύτιμη συμβολή του στο μουσικό μέρος της παράστασης, καθώς και την ThereseNestor που τραγούδησε στην ηχογράφηση των τραγουδιών της παράστασης.
Μετά την επιτυχία της παράστασης τον Οκτώβριο του 2025 στο ΠΛΥΦΑ και τον Ιανουάριο του 2026 στη Ζυρίχη, στο Bühne S - Theater im Bahnhof Stadelhofen, όπου θα επιστρέψει και τον Ιανουάριο του 2027, το «Μένγκελε» παρουσιάζεται ξανά στην Αθήνα.
Το έργο του Θανάση Τριαρίδη, σε σκηνοθεσία της Βάνας Πεφάνη, επιστρέφει στο ΠΛΥΦΑ για 7 μοναδικές παραστάσεις από 8 Οκτωβρίου - 17 Οκτωβρίου.
Ένα καθηλωτικό έργο που ακολουθεί τους κανόνες του ψυχολογικού θρίλερ, με απρόβλεπτες ανατροπές και ανατριχιαστικές προεκτάσεις για τη φύση του ανθρώπου, με πρωταγωνιστές τους Γιώργο Νάσιο και Εύα Πιάδη, ενώ τη ζωντανή μουσική επιμέλεια (Live Textures) υπογράφει ο Orestis.
Από τις 8Οκτωβρίου και μόνο για επτά παραστάσεις (8, 9, 10, 11, 15, 16 και 17 Οκτωβρίου), το αθηναϊκό κοινό θα έχει την ευκαιρία να ξαναζήσει αυτή τη μοναδική εμπειρία στο ΠΛΥΦΑ.
Η Βάνα Πεφάνη υπογράφει μια βιωματική σκηνοθεσία, βασισμένη σε αληθινά ψυχολογικά πειράματα. Το θέατρο μετατρέπεται σε εργαστήριο, όπου ο θεατής καλείται να επιλέξει: θα σταθεί στη θέση του πειραματόζωου ή του ερευνητή; Δεν πρόκειται για μια απλή παράσταση, αλλά για μια εμπειρία που απαιτεί ενεργή συμμετοχή.
Το «Μένγκελε», έργο–σταθμός στη δραματουργία του Θανάση Τριαρίδη, γράφτηκε το 2012 και, μέσα σε μία δεκαετία, παρουσιάστηκε σε περισσότερες από 15 διαφορετικές σκηνές στην Αθήνα, σε άλλες πόλεις της Ελλάδας αλλά και στην Κύπρο. Πρόκειται για ένα κείμενο που επιχειρεί να αναμετρηθεί με την πιο αδιανόητη φρίκη της σύγχρονης Ιστορίας: το διαβόητο Εργαστήριο Πειραμάτων του Γιόζεφ Μένγκελε στο Άουσβιτς–Μπιρκενάου.
Σήμερα, σε μια εποχή που τα όρια της ανθρώπινης βίας και της ηθικής δοκιμάζονται εκ νέου, το έργο έρχεται να μας ταρακουνήσει και να μας θυμίσει τα λόγια του Ιταλοεβραίου συγγραφέα και επιζώντα του Ολοκαυτώματος, Πρίμο Λέβι: «Ό,τι έγινε μια φορά, είναι βέβαιο πως θα ξαναγίνει».
Λίγα λόγια για την υπόθεση:
Σε ένα νυχτερινό δρομολόγιο ηλεκτροκίνητου τρένου, ένας διοικητικός υπάλληλος και μια υποψήφια διδάκτορας Ιστορίας — δύο άγνωστοι μεταξύ τους — μοιράζονται το ίδιο κουπέ. Μια ξαφνική διακοπή ρεύματος τους οδηγεί σε ένα παιδικό παιχνίδι ρόλων: εκείνος γίνεται ο διαβόητος «Άγγελος του Θανάτου» Γιόζεφ Μένγκελε, ενώ εκείνη η Εσθήρ, εγγονή μιας Εβραίας επιζήσασας από τα πειράματά του.
Το παιχνίδι όμως σύντομα ξεπερνά τα όρια. Μήπως οι δύο «παίκτες» δεν υποδύονται απλώς, αλλά αποκαλύπτουν μια τρομακτική αλήθεια; Πόσο μακριά μπορούν να φτάσουν όταν παίζουν με την Ιστορία, την ηθική και την ίδια την ανθρώπινη φύση;
Σημείωμα του συγγραφέα:
Εδώ και δώδεκα χρόνια σε κάθε καινούρια παράσταση του συγκεκριμένου έργου, αντιμετωπίζω το ίδιο ερώτημα. «Μα γιατί γράφεις για τον Μένγκελε;...» Και πάντοτε απαντάω το ίδιο: «Γιατί υπήρξε – άρα ανά πάσα στιγμή μπορεί να ξαναϋπάρξει. Γράφω για τον Μένγκελε γιατί θέλω να αποδείξω ότι ο όλεθρος του Ολοκαυτώματος είναι διαρκώς παροντικός. Το κακό δεν έρχεται από τον ουρανό, ούτε από τα βάθη μιας Κόλασης που δεν υπάρχει. Το κακό είναι μέσα μας – και χρειάζεται ηθικός αγώνας και πολιτισμική επαγρύπνηση για να μην είμαστε εμείς εκείνοι που θα ανεβάσουμε τους ανθρώπους στα τρένα για ένα επόμενο Άουσβιτς».
Και θέλω να πω και κάτι ακόμη. Σ’ όλη μου την ζωή γράφω για τους σφαγμένους αμάχους που αφανίζονται από τα εργαστήρια θανάτου των λογής εξουσιών. Τα δίδυμα του Μένγκελε στο δικό μου μυαλό είναι πλάι στα παιδιά-σκλάβους όλων των αιώνων, τα παιδιά των σφαγμένων ιθαγενών των Νέων Κόσμων, στα διαμελισμένα θύματα του Κονγκό, στα παιδιά που δολοφονούνται στην Γάζα, στα περίσσια παιδιά του κόσμου μας που πεθαίνουν (για την ακρίβεια: δολοφονούνται) στην Υποσαχάρια Αφρική από την πείνα, από την φτώχεια, από την ανέχεια. Είναι η μεγάλη κοινότητα των αδικοσφαγμένων της Ιστορίας στην οποία (νιώθω πως) λογοδοτώ.
Θανάσης Τριαρίδης
Σημείωμα της σκηνοθέτριας:
Το «Μένγκελε» δεν είναι παράσταση. Είναι ενδιάμεσος τόπος. Ένα bardo της βίας. Όχι της μεγάλης, της ιστορικής. Της μικρής. Της σιωπηλής. Της ατομικής. Της καθημερινής. Αυτής που δεν έχει κραυγές αλλά ψιθύρους. Που δεν στάζει αίμα, αλλά διαβρώνει σιγά-σιγά. Οι δύο ήρωες του έργου δεν ξέρουν αν βρίσκονται ακόμη μέσα στο πείραμα ή έξω απ’ αυτό. Δεν ξέρουν αν είναι θύτες ή θύματα. Ίσως ούτε κι εμείς.
Πιθανόν δεν είναι άνθρωποι, αλλά ερωτήματα με μορφή ανθρώπου. Ένα φως που ανάβει. Ένα φως που σβήνει. Και μια κοινωνία που παρακολουθεί —με νευρικό γέλιο; με αδιαφορία; μήπως με τρόμο;— ένα πείραμα που δεν τελειώνει ποτέ.
Το έργο ανεβαίνει τώρα, γιατί ζούμε σ’ ένα κόσμο όπου οι λέξεις ηθική, συνείδηση, ευθύνη, τρίζουν τα δόντια. Γιατί το σκοτάδι είναι εδώ— και δε ζητά απαντήσεις, μόνο να παραδεχτούμε ότι υπάρχει. Ότι το βλέπουμε. Και αυτό ίσως, είναι το πιο δύσκολο.
Τριάντα χρόνια από την πρώτη παρουσίασή τους στο θέατρο, το 1996, οι «Μπαμπάδες με Ρούμι» συνεχίζουν να ξεσηκώνουν το κοινό με το ειρωνικό και καυστικό χιούμορ τους και οι 300.000 θεατές των τελευταίων 4 ετών, το επιβεβαιώνουν.
Είναι μία αιχμηρή σάτιρα, που διακωμωδεί την ελληνική κοινωνία. Μία κοινωνία που ακόμη και σήμερα συνεχίζει να είναι δυστυχώς μεγαλύτερη από τον εαυτό της, «πιο μικρή» στη συμπεριφορά της, άπληστη, ρατσιστική, προσβλητική σε όλες τις εκδηλώσεις της.
Φυσικά έχουν μεσολαβήσει πολλά από τότε. Μία νέα χιλιετία ξημέρωσε και μία νέα πραγματικότητα εγκαταστάθηκε ανάμεσά μας. Ανατροπές, ματαιώσεις σχεδίων, αμέτρητα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, επαναπροσδιορισμοί ζωής και πολλή αταξία. Η αλλαγή ταξικής ταυτότητας που πολύς κόσμος επιδίωξε άρχισε να επιφέρει ζημίες αντί για κέρδη. Σπίτια «έκλεισαν», αλυσίδες μαγαζιών έπνιξαν τους ιδιοκτήτες τους. Οι ανύπαρκτες αρχές παρέμειναν όμως το ίδιο σταθερές και ίσως και πιο εγκληματικές. Δεν ακούγεται συχνά ο όρος «κρίση συνείδησης». Έμεινε σκέτη η «κρίση».
Η ιστορία των 5 ανόητων, κακόμοιρων και απελπισμένων καθαρμάτων της παράστασης είναι στην εποχή μας μία μπανάλ καθημερινότητα. Η Ρόη, η Βέσκα, ο Παναγιώτης, η Τζένη, ο Χρήστος και η κυρία Βάσω είναι πλέον πρόσωπα που ανήκουν στη σφαίρα του ρεαλισμού, αφού πήδηξαν έξω από τις σελίδες του έργου. Είναι κινούμενα εγκλήματα που συναντάμε και χαιρετάμε καθημερινά ανυποψίαστοι για το τί μπορεί να κρύβουν «στην κουζίνα τους».
Και τι κάνουν αυτά τα ανόητα καθάρματα στο θέατρο Αλίκη;
Σερβίρουν κάτι υπέροχους «Μπαμπάδες με ρούμι» με λιγουλάκι δηλητήριο και …όποιον πάρει ο χάρος. Τα τέσσερα εκατομμύρια που είχε κερδίσει στο τζόκερ ο μπαμπάς -που πλέον έχει φύγει από τον μάταιο τούτο κόσμο- αναζητούν τον κληρονόμο τους. Δύο γιοί, δύο νύφες, μία γειτόνισσα φωτεινός παντογνώστης και μία εφιαλτική νοσοκόμα μιλάνε, μαλώνουν, δολοπλοκούν και κοιμούνται ήσυχοι, υφαίνοντας ένα γλυκό σχέδιο αλληλοεξόντωσης.
«Μπαμπάδες με ρούμι» 2026! Ποιος θα ξεμείνει ζωντανός να πάρει την περιουσία; Μένει να αποδειχθεί.
Το Γ' έτος της Ανώτερης Σχολής Δραματικής Τέχνης Μαίρης Ραζή "Η ΠΡΟΒΑ" θα παρουσιάσει την Τετάρτη 24 και την Πέμπτη 25 Ιουνίου, στις 20:00, την παράσταση με τίτλο "ΤΕΛΟΣ & ΑΡΧΗ" σε κείμενα των Μάριου Ποντίκα, Γιώργου Σουρή, Χρόνη Μίσσιου Γιάννη Μαυριτσάκη, Λούκας Μπέρφους, Μπερνάρ Μαρί Κολτές, Χάρολντ Πίντερ, Ζαν Πολ - Σαρτρ, Άρθουρ Μίλλερ, Τένεσι Ουίλιαμς.
Η μεγάλη θεατρική επιτυχία επιστρέφει τον Οκτώβριο του 2026 για λίγες μόνο παραστάσεις!
Μετά τη θερμή ανταπόκριση του κοινού και τη μεγάλη καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία που σημείωσε, η παράσταση «ΚΑΘΕ ΤΡΙΤΗ ΜΕ ΤΟΝ ΜΟΡΙ» επιστρέφει στο Θέατρο Ιλίσια για έναν σύντομο κύκλο παραστάσεων, προσφέροντας στο κοινό την ευκαιρία να ανακαλύψει, ή να ξαναζήσει μία από τις πιο δυνατές θεατρικές εμπειρίες των τελευταίων ετών.
Ο Γρηγόρης Βαλτινός ενσαρκώνει ξανά τον εμβληματικό Morrie Schwartz, σε μια ερμηνεία που τιμήθηκε το 2019 με Βραβείο Αθηνοράματος και άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά της στο ελληνικό θέατρο. Στο πλευρό του, ο Γιάννης Σαρακατσάνης υποδύεται τον Mitch Albom, τον συγγραφέα του έργου, παίζοντας το ρόλο με χαρακτηριστική αμεσότητα και ειλικρίνεια.
Οι δύο ηθοποιοί συναντιούνται πάλι επί σκηνής σε μια παράσταση που έχει συγκινήσει χιλιάδες θεατές σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, φωτίζοντας με απλότητα και ανθρωπιά τα μεγάλα ερωτήματα της ζωής. Μέσα από μία συγκινητική αλλά και συχνά απρόσμενα χιουμοριστική διαδρομή, το έργο μιλά για τη δύναμη της ανθρώπινης σύνδεσης, τη φιλία, την απώλεια, τη συγχώρεση και όσα τελικά δίνουν ουσιαστικό νόημα στην ύπαρξή μας.
Το έργο των Jeffrey Hatcher και Mitch Albom, βασισμένο στο παγκόσμιο best seller «Tuesdays with Morrie», έχει συγκινήσει εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Μέσα από τη βαθιά ανθρώπινη σχέση του χαρισματικού καθηγητή κοινωνιολογίας Morrie Schwartz με τον πρώην μαθητή του Mitch, ξετυλίγεται μια σειρά από πολύτιμα «μαθήματα ζωής». Κάθε Τρίτη, οι δύο άνδρες συναντιούνται και συνομιλούν για όσα συχνά ξεχνάμε μέσα στην καθημερινότητα: την ουσία των ανθρώπινων σχέσεων, την αποδοχή, την ευγνωμοσύνη και τη δύναμη να ζεις αληθινά μέχρι το τέλος.
Η παράσταση που άγγιξε χιλιάδες θεατές, επιστρέφει ξανά, για να μας υπενθυμίσει πως οι πιο σημαντικές αλήθειες της ζωής, βρίσκονται πολύ συχνά, στις πιο απλές ανθρώπινες στιγμές…!
«Ένα μεγάλο μάθημα παιδείας… Η ερμηνεία του Γρηγόρη Βαλτινού εγγράφεται στις σημαντικές σελίδες της υποκριτικής μας ιστορίας. Σπάνια χαιρόμαστε μια ερμηνεία που δεν φυσιούται, δεν κραυγάζει, δεν υπεραίρεται. Υποκριτικός ΑΔΑΜΑΣ.»Κ. Γεωργουσούπουλος (Τα ΝΕΑ)
«Η παράσταση είναι σπουδαία, γήινη, με ρωμαλέο λυρισμό και υποστηρίζει χωρίς περιστροφές την αλήθεια της.Οι υπέροχες, πολυδιάστατες ερμηνείες των ηρώων ανεβάζουν τον πήχη της συγκεκριμένης θεατρικής δημιουργίας που παραδίδει μαθήματα ζωής.»(Culturenow)
Η Happy Productions εγκαινιάζει την πρώτη της συνεργασία με την καλλιτεχνική ομάδα GAFF, παρουσιάζοντας στο θέατρο ΝΕΟΣ ΑΚΑΔΗΜΟΣ μια σύγχρονη θεατρική μεταφορά του εμβληματικού «Μόμπι Ντικ» του Herman Melville, σε σκηνοθεσία και διασκευή Σοφίας Καραγιάννη.
Τα τελευταία χρόνια, η ομάδα GAFF, με βασικούς δημιουργούς τη Σοφία Καραγιάννη και τον Ιωσηφ Ιωσηφίδη —τον οποίο το κοινό απολαμβάνει παράλληλα στη μεγάλη επιτυχία «Τζόνι Μπλε»— έχει καθιερωθεί ως μία από τις σημαντικότερες και πιο πολυσυζητημένες καλλιτεχνικές δυνάμεις του σύγχρονου ελληνικού θεάτρου, υπογράφοντας διαδοχικές επιτυχίες και πολυβραβευμένες παραστάσεις όπως «Η Πανούκλα», «Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς», «Νεκρές Ψυχές» κ.ά.
Παράλληλα, η Σοφία Καραγιάννη έχει ξεχωρίσει μέσα από τη σκηνοθετική της πορεία με παραστάσεις όπως ο «Άγριος Σπόρος» και το «Μπουμπουλίνας 18», δημιουργώντας ένα προσωπικό θεατρικό σύμπαν έντασης, σωματικότητας και σκοτεινής ποιητικότητας.
Το «Μόμπι Ντικ», ένα από τα σημαντικότερα έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, μεταφέρεται στη σκηνή ως ένα σύγχρονο θεατρικό ταξίδι πάνω στην ανθρώπινη εμμονή, τη ματαιοδοξία, την εξουσία, την πίστη, τη βία και την αυτοκαταστροφή.
Στο κέντρο της ιστορίας βρίσκεται ο μυθικός καπετάνιος Άχαμπ (Ιωσηφ Ιωσηφίδης), ένας άνθρωπος ολοκληρωτικά παραδομένος στην ανάγκη του να εκδικηθεί τη λευκή φάλαινα που τον σημάδεψε για πάντα. Καθώς το πλοίο βυθίζεται ολοένα περισσότερο σε ένα ατέρμονο κυνήγι, το ταξίδι μετατρέπεται σταδιακά σε μια σκοτεινή κατάβαση στα όρια της ανθρώπινης παράνοιας.
Το «Μόμπι Ντικ» δεν είναι μόνο μια ιστορία περιπέτειας. Είναι ένα βαθιά πολιτικό και υπαρξιακό έργο για τον άνθρωπο που επιμένει να συγκρουστεί με δυνάμεις μεγαλύτερες από τον ίδιο — ακόμη κι όταν γνωρίζει πως αυτή η σύγκρουση θα οδηγήσει αναπόφευκτα στην καταστροφή.
Η Σοφία Καραγιάννη δημιουργεί έναν σκηνικό κόσμο σκληρό, θαλασσινό, ποιητικό και εφιαλτικό. Με έντονη σωματικότητα, κινηματογραφική ατμόσφαιρα και έναν πυκνό ηχητικό κόσμο, η παράσταση μετατρέπει τη σκηνή σε ένα πλοίο που ταξιδεύει ασταμάτητα προς το άγνωστο.
Ένα σύγχρονο θεατρικό γεγονός υψηλής αισθητικής, όπου η λογοτεχνία, η εικόνα, η κίνηση και ο ήχος ενώνονται σε μια εμπειρία σκοτεινή, καθηλωτική και βαθιά ανθρώπινη.
Μια από τις πιο φιλόδοξες θεατρικές παραγωγές της νέας σεζόν.
Σημείωμα Σκηνοθέτη
Γιατί αποφασίσαμε με την ομάδα GAFF το «ΜΟΜΠΙ ΝΤΙΚ»; Γιατί μοιάζει τρομακτικά με τον κόσμο που ζούμε. Η επιλογή αυτού του έργου δεν γεννήθηκε από μια επιθυμία επιστροφής σε ένα κλασικό λογοτεχνικό κείμενο αλλά από την αίσθηση ότι ζούμε ήδη πάνω στο Pequod.
Ένα πλοίο που ταξιδεύει χωρίς επιστροφή, ένα πλήρωμα που συνεχίζει να υπακούει ενώ γνωρίζει τον κίνδυνο, ένας καπετάνιος που μετατρέπει την προσωπική του εμμονή σε συλλογική αποστολή και όλοι μαζί να προχωρούν προς την καταστροφή, αδυνατώντας να αλλάξουν πορεία.
Σε μια εποχή πολιτικής σύγχυσης, πολέμων, κοινωνικής ασφυξίας και διαρκούς φόβου, ο Άχαμπ μοιάζει οικείος. Δεν είναι απλώς ένας άνθρωπος κυριευμένος από μανία, είναι η μορφή μιας εξουσίας που παρασύρει τους πάντες μέσα από τον φόβο, το όραμα, την υπόσχεση ενός μεγάλου σκοπού. Και, δυστυχώς, το πλήρωμα δεν είναι αθώο. Συμμετέχει, σιωπά, συναινεί.
Μας απασχόλησε βαθιά αυτή η σχέση ανάμεσα στον ηγέτη και το σύνολο. Πόσο εύκολα μια κοινωνία μπορεί να παραδοθεί στην παράνοια; Πότε σταματά η ευθύνη του ενός και πότε αρχίζει η ευθύνη όλων; Τι είναι αυτό που κάνει έναν άνθρωπο να ακολουθεί, ακόμη κι όταν γνωρίζει πού οδηγείται; Ο φόβος; Η ανάγκη να ανήκει κάπου; Η πίστη ότι κάποιος άλλος γνωρίζει καλύτερα; Ή μήπως η βαθιά ανθρώπινη ανάγκη να πιστέψουμε σε έναν σκοπό, ακόμη και όταν αυτός μας οδηγεί στην καταστροφή;
Στο «ΜΟΜΠΙ ΝΤΙΚ», κανείς δεν είναι πραγματικά αμέτοχος. Το πλοίο συνεχίζει να κινείται επειδή όλοι, με διαφορετικό τρόπο, συντηρούν την πορεία του.
Ο θίασος, το πλήρωμα του Pequod, ξεκίνησε ένα ταξίδι σε σκοτεινά και αχαρτογράφητα νερά, όπου η θάλασσα γίνεται τόπος μνήμης, παραφοράς και αποκάλυψης. Δεν μας ενδιέφερε μια αφηγηματική αναπαράσταση του μυθιστορήματος, αλλά μια σκηνική εμπειρία που να μεταφέρει την ασφυξία ενός κόσμου που συνεχίζει να κινείται ενώ ξέρει ότι βυθίζεται.
Στην αναμέτρηση με το σπουδαίο κείμενο του Melville πέφτεις στην παγίδα να δώσεις μια απάντηση στο ερώτημα «ποιος είναι ο ΜΟΜΠΙ ΝΤΙΚ;». Και κάπου εκεί, μέσα στη διαδικασία, καταλαβαίνεις πως το ερώτημα είναι άλλο: «ποιον ακολουθούμε και μέχρι πού;».
Κι ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο επικίνδυνο ταξίδι: όχι η αναμέτρηση με τη φάλαινα, αλλά η στιγμή που παραδίδεις τη βούλησή σου σε κάποιον άλλον και τον αφήνεις να καθορίσει την πορεία σου.
β. Τηλεφωνικά: Στο 210 0080900 (Δευτέρα έως Σάββατο 10:00-18:00)
γ. Στα ταμεία του θεάτρου: Ιπποκράτους 17 και Ακαδημίας (Δευτέρα έως Κυριακή 16:00-21:00)
δ. Στα γραφεία της HappyProductions: Αριστείδου 9 (εντός στοάς), 3ος όροφος, Πλατεία Κλαυθμώνος, Αθήνα, Μετρό Πανεπιστήμιο (Δευτέρα έως Παρασκευή 10:00-18:00)
Μια σκηνική σύνθεση βασισμένη νουβέλα του Walter M. Miller Jr. “The Darfsteller”
Από την Fabrica Athens - Multi-Active Theater Group
σε Θεατρική διασκευή και σκηνοθετική σύλληψη του Θανάση Δόβρη.
Πρεμιέρα 2ης χρονιάς
5 Οκτωβρίου
Δευτέρα & Τρίτη στις 21:00
Θέατρο Ρεκτιφιέ
Προσφορά προπώλησης για περιορισμένες θέσεις, ανά παράσταση- 10 ευρώ
“Γιατί το θέατρο δεν είναι η τελειότητα.
Είναι το λάθος που συμβαίνει μπροστά σου.”
Μετά τη μεγάλη επιτυχία του, το «Ν Τ Α Ρ F Σ Τ Ε Λ Ε Ρ» του Θανάση Δόβρη, που σηματοδότησε την πρώτη συνεργασία του σκηνοθέτη με την ομάδα Fabrica Athens, επιστρέφει από τις 5 Οκτωβρίου, κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00, για λίγες παραστάσεις στο Ρεκτιφιέ.
Η παράσταση απέσπασε διθυραμβικές κριτικές και σημείωσε διαδοχικά sold out.
Λίγα λόγια για την υπόθεση:
Σε έναν μέλλον όπου οι ηθοποιοί έχουν αντικατασταθεί από άψογες, αλάνθαστες παρουσίες τεχνητής νοημοσύνης σε υλικό σώμα, ένας παλιός ερμηνευτής αρνείται να σιωπήσει. Επιμένει να διεκδικεί τη σκηνή, ως φορέας μιας βαθιάς ανάγκης: να εκτεθεί, να πράξει, να υπάρξει μπροστά σε άλλους.
Η τεχνολογία δεν εμφανίζεται ως αντίπαλος, αλλά ως περιβάλλον — ένα πεδίο όπου το ερώτημα δεν είναι «ποιος υπερισχύει», αλλά «τι σημαίνει παρουσία». Το ερώτημα δεν είναι αν ο άνθρωπος θα «νικήσει» τη μηχανή, αλλά τι σημαίνει να παραμένεις ζωντανός μέσα σε ένα σύστημα που λειτουργεί χωρίς εσένα.
Σε μια εποχή ραγδαίων τεχνολογικών μετασχηματισμών, το έργο του Miller αποκτά νέα βαρύτητα. Όχι ως προφητεία καταστροφής, αλλά ως στοχασμός πάνω στην καλλιτεχνική επιμονή.
Η Fabrica Athens συνεχίζει την έρευνά της πάνω στη σωματικότητα και τη ζωντανή πράξη, μεταφέροντας τη νουβέλα στη σκηνή ως ένα στοχασμό πάνω στην ταυτότητα του ερμηνευτή και στην ανάγκη της τέχνης να συμβαίνει στο παρόν.
Το “Ν Τ Α Ρ F Σ Τ Ε Λ Ε Ρ” είναι μια σύνθεση για την τελευταία πράξη αντίστασης: το σώμα απέναντι στην τελειότητα, την ανθρώπινη αστοχία απέναντι στην άψογη αναπαραγωγή. Είναι ένα ερωτικό γράμμα προς την ατέλεια καθώς η τεχνολογία γίνεται σκηνικό φόντο για την πιο παλιά πράξη του κόσμου: έναν άνθρωπο που στέκεται απέναντι σε άλλους ανθρώπους και λέει «εδώ είμαι».
ΣΎΓΧΡΟΝΟ ΘΕΑΤΡΟ | 16 & 17 Ιουνίου 2026 ΘΕΑΤΡΟ ΑΛΚΜΗΝΗ | 18, 19 & 20 Ιουνίου 2026 ΙΔΡΥΜΑ ΕΥΓΕΝΙΔΟΥ | 21 Ιουνίου 2026
«Λυγίσαμε τα πόδια για να δούμε τον κόσμο από χαμηλά, όπως τον βλέπουν τα φυτά, τα ζώα και τα παιδιά. Σκόπιμα παραμορφώσαμε το πρόσωπο, απωθώντας τη φυσική τάση για ορθή έκφραση. Όταν το σώμα απελευθερώνεται από τα κοινωνικά δεσμά, εκπληκτικά πράγματα αρχίζουν να συμβαίνουν».Tatsumi Hijikata
Μετά το Μιλάνο και τη Λισαβόνα, η πολυμορφική παράσταση «Nothing to Hide» φθάνει στον τελικό της προορισμό, την Αθήνα, όπου θα παρουσιαστεί για 5 ημέρες, από τις 16 ως τις 20 Ιουνίου στο Σύγχρονο Θέατρο και το Θέατρο Αλκμήνη. Το «Nothing to Hide» είναι το απόσταγμα του διετούς ευρωπαϊκού έργου BIOKINETICS, που χρηματοδοτείται από το πρόγραμμα Creative Europe της Ε.Ε., με τη συμμετοχή ανάπηρων και μη καλλιτεχνών από Ελλάδα, Ιταλία και Πορτογαλία. Οι εργασίες του BIOKINETICS θα ολοκληρωθούν στις 21 Ιουνίου με συμπόσιο στο Ίδρυμα Ευγενίδου με θέμα «Το ανάπηρο σώμα στην Τέχνη», με τη συμμετοχή καλλιτεχνών, ακαδημαϊκών και ανθρώπων από τον χώρο της πολιτικής.
Όταν η διαφορά γίνεται διάλογος
Στο «Nothing to Hide» διαφορετικά σώματα και ψυχές συναντιούνται δημιουργώντας μια συμπεριληπτική και συνεχώς εξελισσόμενη σκηνική γλώσσα. Μέσα από χορό, υποκριτική και ζωντανή μουσική, το έργο αναπτύσσει μια αισθητική που σέβεται τη μοναδικότητα κάθε ερμηνευτή, αποτυπώνοντας στη ροή της την ιστορία διαχείρισης του «διαφορετικού» μέσα στους αιώνες. Το έργο εξερευνά το σώμα ως χώρο μεταμόρφωσης, ευαλωτότητας και σύνδεσης. Ο περιορισμός γίνεται πιθανότητα και η διαφορά γίνεται διάλογος· τα σώματα υποστηρίζουν, μεταφέρουν και αναδιαμορφώνουν το ένα το άλλο σε μια συνεχή ανταλλαγή μεταξύ αυτονομίας και αλληλεξάρτησης. Οι συναντήσεις ξεδιπλώνονται σε ντουέτα, τρίο και ομαδικές συνθέσεις, έτσι ώστε η εμπιστοσύνη, ο ρυθμός και η αφή να χτίσουν μια κοινή γλώσσα. Το «Nothing to Hide» προσκαλεί το κοινό σε μια ποιητική και πολιτική εμπειρία για την ορατότητα, την ένταξη και την ισχυρή πράξη του να σε βλέπουν.
Παραστάσεις και είσοδος
Σύγχρονο Θέατρο(Ευμολπιδών 45, Γκάζι, τηλ. 210 3464380) 16 & 17 Ιουνίου στις 21:00
Θέατρο Αλκμήνη (Αλκμήνης 8-12, Κάτω Πετράλωνα, τηλ. 210 3428650) 18/6 στις 20:00 | 19/6 στις 18:30 | 20/6 στις 13:00
Τιμές: Γενική είσοδος 12€ | Μειωμένο (φοιτητές, άνεργοι, ΑΜΕΑ, 65+) 8€ | Παιδιά κάτω των 10: δωρεάν Προπώληση: Ticket Services online, τηλ. 210 7234567, Πανεπιστημίου 39, Αθήνα
Ίδρυμα Ευγενίδου (Λ. Συγγρού 387, τηλ. 210 9469600) Συμπόσιο «Το ανάπηρο σώμα στην Τέχνη» — 21 Ιουνίου στις 10:00 | Είσοδος ελεύθερη
Χορεύουν - ερμηνεύουν: Ειρήνη Ζαχαρά, Μαρία Ζωή Τερζοπούλου, Τάνυα Βάσδαρη, Ελένη Κόντζιλα, Έλλη Μπογιάκη, Κωνσταντίνα Καστέλλου, Χρήστος Κυπριώτης, Άννα Ελεφάντη, Marco De Meo, Vlad Scolari, Red, Richardo Machado, Teresa Lanhoso, Vera Souschek, Bruno Rodrigues και Γιώργος Χρηστάκης. Σύνθεση - Μουσικοί επί σκηνής: Κιθάρα: Σοφία Χριστακάκου | Μπάσο: Tizio Tiziano
